یادمان

پرستوها

2012-01-19T07:46:00.003+03:30

هرچه به سایههای خاکستری نزدیکتر میشوم، به عطر گلها، رنگ بوتهها و احساس درختها، بیشتر دل میبندم. گاه باور میکنم با شمیم دلانگیز آنهاست که هنوز زندهام. چلچلهها، همان پرستوها را که چادر سیاه و کبود میپوشند خواهران خویش میدانم. بادخورکها را، میگویم. همانها که در کشور ما چندین نام قشنگتر از قشنگ دارند. هرچند به سنگ پشت هم چلچله میگویند، اما شاید مراد از نام امروزین چلچله، همان رنگ گل باقالی باشد. کبود و سیاه، یا کبود و سپید. شاید هم بوالهوسی مردانه باشد و همان چلچلی، نمیدانم.

پرستو را در سیستان، به بیان سکزیهای آن استان، پلپلاسی مینامند. نماد فره زرتشتی، و پرندهای قدیس است در میان آن مردمان. در باور آنها، نوروز با «پلپلاسی» های زیباست که از راه میرسد، به همراه «بیبیهور» یا همان بیبینوروز. در گنجینۀ ادب پارسایان (پارسیها) پرستوک و پرستک نیز نگاشتهاند. عرب آنها را خطاف: «سیار، رباینده، دزد، سارق، چنگال، چنگک، شیطان، یا روشنی ناپاینده زودگذر» و گاه ابابیل: «دستههای مرغان پراکنده» مینامد. در لغت شهر دهخدا: «فرشتو، فرشتوک، فراشترو، فراشتروک، فراشتک و فراستوک را حضرت استاد، با پرستو جایگزین کرده است. در همان مخزن لغت: پلستک، پیلوایه، حاجیحاجی، پالوانه، پالوایه نیز همان چلچله است. بادخورک هم از این دسته هست: «پرندههایی تیز پرواز که به رنگهای خاکستری، زعفرانی و حنایی هستند. از گنجشک کمی بزرگترند همچون پرستو». فرستو، فرستوک، بالوایه و بهار هم به ایشان میگویند. به گمانم زازال: «مرغی پاچه کوتاه که چون بر زمین نشیند گویا نتواند برخاست» نیز، هموست. چلچله، فرتوک، بلوایه، دُمسنجه: «دم جنبانک»، دُمسیجه: «پرندهای که چون بر زمین نشیند پر بر زمین زند» نیز همان پرستوست. بلسک: «با آنکه به معنی نوعی آهن است برای در آوردن نان از تنور، پرستو را نیز گویند، شاید چون سرش شبیه همان سیخ آهن است». از گونههای دیگر این تیز پر، نام «داپرزه» نیز در فرهنگها آمده است. اگر از ترکی چیزکی یادم مانده باشد: «دالبوز» به گویش آذری یعنی پشت کبود. دال پوز، دال بوزه، دال پُوزه، نیز از نامهای دیگر پرستو میباشد، در زبان اقوام ایران، و خواهد بود. در گویش کرمانی، «اسپریچو» نیز همان پرستوست، گویا با «اسپرو» یا همان گنجشک به زبان انگلیسی، هم ریشه باشد. در دزفول، به آنها شوپلیشک یا شوپلشک نیز گویند، میگویند و بگویند. نام علمیاش به لاتین، «آ.پوس آ.پوس» است. در لاتین «آ» علامت نفی است و «پوس» به معنی پا، یعنی بدون پا.

پرستوها تیز پروازند، و جایگاهی دایره شکل در آسمان را، مدام دور میزنند. هرچه خواستم بهانۀ کارشان دریابم، نشد، قدم به قامت برهانش نرسید. شاید آنجا که رهسپار شدم و رفتم، از خودشان باز بپرسم. بپرسم: آن همه تلاش، آیا برای تدارک و آغاز مهاجرت است؟ یا پر و بال خود گرم میکنند. برای سرگرمی بینندگانشان است و نگرانِ نگرندگانِ نمایشِ خویشاند آیا؟ میاندیشم: شاید، نازنینی روی زمین دارند، که میخواهند هنر خویش، به پیشگاهِ مردمکِ ایشان بکشانند. شاید هم میخواهند نگاهشان کنم. تا، نسیمی خنک درون دلم بوزد، که هماره میوزد. با دیدنشان، ذهنم، خالی از اغیار است همواره. آرامش، همراه رامش و سکون با تماشای آن نمایش بشکوه، مرا میرباید. انگار کنید که نیستم و هستم. شاید سخنی برای گفتن دارند.

پرستوها، همان پرندههای مهاجر و کوچک، که به رعنائی در پرواز شهرهاند را میگویم، حواستان که هست. پرهاشان بیشتر سیاه است یا کبود براق. بالهای باریک دارند، و گاه دُم دوشاخ و پایِ خوشتراش و باریک. پاهایِ بسیار کوچکی که انگار آنها را ندارند، همان «آ.پوس». نوکشان قرمز است و کوتاه، و دهانشان گشاد. میتوانند حشرات را هنگام پرواز نیز شکار کنند.

پرستوها، سالانه هفدههزار کیلومتر پرواز می‌کنند. از قاره‌ای به قارهی دیگر کوچ می‌کنند. رکورددار سرعت، در بینِ پرندگانِ مهاجر هستند. نوشته‌اند: «چهارهزار کیلومتر راه را، در بیستوچهار ساعت می‌پیمایند». میانگین، با سرعت یکصدوهفتاد کیلومتر در ساعت. در گذشتهها، سرخپوستان قارهی آمریکا، کدوحلوایی را به شاخه‌ای می‌آویختند، تا پرستوها، هستهها و مغز کدو را بخورند، و درون آن، برای جفت و خویش لانه بسازند.

جهتیابی پرستوها، از رویِ گردشِ ارابهی خورشید است. آنها اندازهی دگرگونی و جابجایی گهوارهی آفتاب را هم می‌سنجند. در آخرین روزهای اسفند به دشتها و ایرانشهر ما می‌رسند. در نیمه‌ی نخستین، از فروردین ماهِ سالِ یکهزاروسیصدوهفتاد بود، که آنها را در آسمان مکه دیدم. دور خانۀ کعبه طواف میکردند. در اکباتان نیز دیدهام هر سال، با همان جیغ و قیل و قال و پروازِ ظریف. شمایان نیز دیده‌اید لابد. به آسمان رنگ پریده‌ی غروب که رو به کبودی رود، نگاه که کنید، چشمتان را که تنگتر بنمایید، میبینید پرستو‌هایم را، که دسته دسته، دارند آن بالا پرواز میکنند. با آرایشِ همان هفت، یا هشت مانند. گاهی نیز، همچون دو رشته مو، که تابشان داده، بافته باشید. بیشتر باهمدیگر هستند. گاهی یکیشان تنها شیرجهای می‌زند، و میآید پایینتر، خیلی نزدیک. تا، پر‌هایِ سفیدِ زیر سینهاش، نمایانتر به دیدهی مشتاقم بنشیند. گاه نمی‌توانم درست دید. چابک هستند، تا بخواهید با چشم شکارشان کنید، جیغ زده اوج می‌گیرند. باید چشم بگردانید و نگاهتان را به پرواز بدوزید در آن بالا. بادخورک‌ها بالاتر از پرستوها میپرند. ریزترند، و اوج پروازشان بیشتر. از پشت بامهای اکباتان که نگاه میکردم، دهانشان انگار باز بود. همچون نهنگهای شناور در آب، که آب میبلعند. آنها نیز هوا را مینوشند. در آن غروب که تماشا کردم، آسمان زرد بود و سرخ و ارغوانی، با لکه‌های سیاه. گاه از هم دور میشدند و زمانی به هم نزدیک بودند. سمج پر می‌زدند. با همان آرایش هفت یا هشت که گفتم. خط سیر منحنی ناگهان پیچ میخورد، و یکی از آن شهسوارانِ آسمانی سرازیر می‌شد به پایین، و از جلویِ چشمانم می‌گذشت. یکیشان به قدری نزدیکم شد، که دست بلند کردم تا لمساش کنم. قلبم تندتر میزد انگار، هیجان مرا زده بود. پاهایش را هم دیدم آنگاه که یکی‌شان، درست از کنار گونهام بگذشت. هوای خنک را، از زیرِ بالهایش به گونهام مالید. چشم‌هایِ براقِ سیاه و پاهایش را دیدم. خندیدم. همچون دیوانهها. کسی آنجا پیشم نبود، لابد به خود بود که گفتم: «ببینید با چه سرعتی شیرجه می‌زند، ممکن است به مانعی بر بخورد». تنها یک آن، اگر تعادلش را از دست میداد چنان میشد که میاندیشیدم. یادم آمد، که مهرِ گیتیفروز برای ماها نیست که از افق سر میزند، عاشقِ پروازِ همین چلچلهها، فرشتوکها و پرستوهاست. نسیم نیز آمده بود تا بادخورکها هم چیزی برای نوشیدن شهدش داشته باشند. انسانها، چگونه است که خود را بزرگوار و شریف میپندارند.

رودخانهها را که در خیالم میگسترم، از آب شدن آن دانههای منتظم برف سپید، که از ابر به بارگاه زمین آمده و نشسته یا شاید روزی روزگاری در آینده بیاید تا بنشیند.

باز هم اما حسرت روزگار دیرین است که دلم را میآکند. در این زمستان هی با خود گفتم: نبارید که نبارید. کاش ببارد و البته که میبارد. نگرانش نباشید. پس از آمدن سرما و برف است که روشنایی سپیده بر تیرگی و تابوت شب چیره میشود. مهر میپاشد به گیتی دوباره. تا چلچلههایم راه خویش باز یابند، سحرگاهی که خورشید، افق را زیر فروغ خویش بگیرد و از هر قطره شبنم، الماسی بتراشد، تا بر نگینِ شاخسارِ بیچیزِ درختانِ خواستنی بنشاند، و آنگاه که از هر درختی که آشیان پرندهای، به شاخسار دارد، نوای موسیقیِ جانِ جهان جاری شود، و سِحر سَحَر از هر گل، مجمر و عطردانی بسازد. آنجا خواهم بود در آن کارگاه آسمانی. خواهم نگریست، و خواهم بوئید، نسیم شیرینی را، که همچون لبان دلدار، پیشانیام را نوازش خواهد داد. هماره، روح و جانم با شعلههای جانبخش و از نوازش قاصدکهاست، که گرم میشود و خواهد شد، و هیجان و خلجان و سرور، به شگفتی، مرا از خودم خواهد ربود. شاید این نیز یک رویا باشد و خیال، اما، کاش هرگزی آنقدر حقیر و فقیر نباشم، که خیال را حقیقت بپندارم. خیال برایم از حقیقت باارزشتر است، هرچند گفتهاند: حقیقت فقرا را عزیزتر میدارد، و چهرهی خویش را بدیشان بیش از توانگران مینمایاند.

نگارش ا. شربیانی 1390/10/22 تهران

از در که گذشتم

2012-01-01T08:46:00.004+03:30

بالاخره روزی سوار آن اسب سپید و خیال بادپا میشوم، و میگویم: همچو پگاسوسِ همان اسب هرکولِ نامدار، بال دربیاورد و پرواز کند. با هم برویم سراغ نسیم. میخواهم از کارِ او و وابستگانش سر دربیاورم. شاید، توی آن یکی دنیا خواستم، قاصدکی شوم، و پیامهای یک دل نه صد دل عاشقان آنجا را جابجا کنم، بوزم و رهسپار شوم، هماره با لب خند.

پس آنگاه، شاید رفتم سراغ بیشهها، البته که اگر سیاهه ی جنگل و برگ بگذارد که درختان سبز بیشۀ اندیشهام را ببینم و عطر کاجاش ببویم. شاید آنجا، چشمهای را جُستم و جَستم توی چشمه، و دراز کشیدم و خواستم ببینم، آنگاه که دلدادگان میآیند سرِ آن چشمهی قول و قرار، چه جور زلال و آبیِ آب را مینگرند. آیا مینگرند؟ یا، درون دلهاشان، هزار خواستۀ شاد و شیرین شنگولِ دیگرگونه وول میزند، و آب و سنگریزهها و زمزمۀ قطرهها را، نه، میبینند و نه، میشنوند. پس از آن که چم و خمِ کارِ قطرهها را دانستم و فهمستم رازِ آن نگاههای بیگفتوگو را، و همین که به رازِ سایشِ سنگها پی بردم. میروم توی ابرهای پنبه عسلی، رختخوابم را آنجا پهن میکنم و یک وری به زمینِ همین آدمها که شماها باشید، نگاه میکنم. میخواهم ببینم این چشمانداز زیبایِ این بهشتی که مدتی در آن بودم و دورهی حبسم سر آمده و رستهام، از دیدِ ابرهای سپید، گونهشان چه رنگی است.

دارم برنامهریزی میکنم. بعدش نوبت ستارههاست. نخست، آنهایی که چشمک میزدند، و میزنند هنوز. اول، سراغ آنها میروم که شوخ و شنگترند لابد. تا تجربهای سر دست آورم و آنگاه، ستارههای چموش دیگر را بتوانم رام کنم، تا از دور تماشا کنم آن نورافکنها را و چند صباحی در سیارکهاشان ول بگردم و عربدهجویی کنم. تا خدا چه بخواهد.

نگارش: احمد شربیانی 10/10/1390 تهران – شهرک اکباتان

سال نو به آشتی و شادی

2011-12-28T10:29:00.003+03:30

سال ۲۰۱۱ را دیدم دامنکشان از پیشم میگذشت، در انتهای راه خویش بود، نفسزنان میدوید. انگار سال نو هم با شتاب به دنبال او بود، تا گردونه را بچرخاند و برشمارد ایام را.

در برابر هر تازهای شرم زدهام. هر تازه، انگار برایم، کتابِ جدیدی است که نخواندهام هنوز. چهرههای تازه و سال نو، تشویش و خلجانی در دلم ایجاد میکند. مواجهه با تازهها، برایم دشوار است. انگار کنید حسِ امیدِ درونم مرده باشد و جایش، نیرویِ یاد و یادآوری گذشتگان بارور شده باشد. هماره، شیفتۀ چهرههایِ بسیار آشنایِ بگذشتهها و دادههایِ کهنۀ قفسِ اندیشهیِ خویشتنام. کودکیام را بیشتر دوست میدارم. دوستتر میدارم، هر بامداد با وی بیدار شوم. با ایشان دست و روی بشویم. نوازشِ نگاهِ غمخوارانۀ مادرم را، که بالایِ سرم، بیدار مینشست، بنگرم. دلِ کودکیهایم، از نورِ امید، هماره تابناک و فروزان است. کاش همان کودک باشم که به یادم مانده، کودکیِ خودم باشم، به حیله و نیرنگ، نامِ آن کودک نربایم، ندزدیده باشم، و آن را به عاریت نگرفته باشم، تا زندگیِ پر از ناروائیهایِ بگذشتۀ خویش را، آبروئی بخشم.

نمیدانم، شما که میدانید، بگوئید بدانم: آیا، خورشیدِ جهانتاب، آسمانِ فیروزه نگین، گردشِ زمینِ آبی، نسیمِ بامدادی، گردشگاههایِ تنهائی، بیکاری و بیعاریِ تابستانه، سبزی و طراوتِ کشتزارها، مزههایِ اشتهابرانگیز، لذتِ دورهم نشستنهایِ دوستانه، فروغِ مسرتبخشِ نخستین دیدارها، نورِ دلربایِ شمعهایِ برافروخته، گفتگویِ شیرینِ یارانِ یکدل در سفر و در شامگاهِ زمستانی و آرمیده به کنارِ یک بخاریِ هیزمی، خودخواهیِ بیگناهانۀ دوستان و شوخیها و بذلههای آنان، یادِ آن یارِ دبستانی، با گذرِ عمر، برایِ همیشه ناپدید میگردد؟ یا میماند، هماره همان که بود؟

گویند: ایرانیان در گذشتههایِ بسیار دور، نورِ پریده رنگِ ماهتاب را، شبحِ سردِ آفتاب، یا همان خواهرِ رنجورِ خورشید خاوری، بر بامِ آسمانهای خویش میدانستند، و به ماهتاب ایمان نداشتند. گویا، ایرانیانِ باستان، مهر را میپرستیدند، و آتش و گرمی حیاتبخش را، گرامی میداشتند. به سلامتیِ برآمدنِ دوبارۀ خورشید، که در پایانِ آذر همین امسال به دنیا آمد، و به سلامتی این سالِ نوِ میلادی، جامِ جانتان را لبریز کنید. آنگاه که ناقوسِ کلیساها، آهنگِ مشایعتِ سالِ کهنه را تمام کرد، و نوایِ طربناکِ ورودِ سالِ جدید را نواخت. بیائید همآوا با آن آهنگ، سرودی از درونِ دل بخوانیم. ترانۀ دلکشی، که از سادگی و سلامتِ روزگاران، حکایت کند. بیائید پر از خنده، به گردونۀ غم، که شاید در پشتِ سرِ ما، در حرکت باشد، بخندیم، و در زلالِ چشمۀ ادبیات، سر و جان را، از پلیدیِ پندارهایِ جانگزا بشوئیم.

سال بگذشته اگر یادتان باشد، برایتان آرزوهای بسیار کرده بودم. انگار، هیچ کدام جواب نداده، شاید هم نگرفته بودید، آن نامهام را، شاید هم نسیم سرش جای بهتری گرم بوده از بادۀ سحر، نکند قاصدکم راه را اشتباهی رفته باشد، یا نشانیِ شمایان را اشتباه به ایشان داده باشم. هرچه بود گذشت.

امسال اما، آرزوهای دور و درازی ندارم، انگار دلم هم، همچو جیبم تهی شده، تهش سوراخ بوده، انگار ریخته. امسال آرزو میکنم، دستانتان را سکههایِ زردِ طلایِ بیستویک عیار پر کند، اما دلتان همچنان عاشق بماند، نه عاشقِ طلا، عاشقِ نخستین دیدار با یارِ دبستانی، نخستین تپیدنِ دل، نخستین دیدار از برفراز آمدنِ خورشید، غم غروب پائیز به کنار دریا، و ...

در این سالِ جدید ۲۰۱۲ میلادی، بهترین آرزوهایم را برای شمایان روانه میکنم، با باد صبا. امید که آرزوهایم همان آرزوهایِ یکایکِ شما نازنینان باشد، و وابستگان گرام، و همۀ انسانهای این گیتیِ گردان.

امید که سال نو، باخود آشتی و آرامش، کوشش و تلاش، آبرو و سرفرازی، بهزیستن و سلامت، دانش و دانایی، دارایی و توانائی، شادی و شادکامی، خوشبختی و رامش، به ارمغان آورد. چنین باد.

نگارش: احمد شربیانی، پنجشنبه 1390/10/08 تهران

یادبودی در آغوش نسیم

2011-05-11T17:32:00.002+04:30

یک هفته میشود که خوشههای اقاقیاها ریختهاند، اما چون از کنار درختانی که برگهاشان همچون اثر انگشت میمانند اما به رنگ سبز، میگذرم، ذهنام عطر و بوی آن خوشهها از نسیم باز پس میگیرد و در خاطر مینشاند، انگار که خوشهای از اقاقیا به مشام کشم و ببویم. در این اندک لحظههاست که چون نیک بنگرید، انگار آغوش همان نسیم است که یادها را با خود میبرد. انگار کنید در بیداری رویای خواب مرا به رباید. انگار کنید صدای جویدن کاهو با سکنجبین روز سیزده به در را شنیده باشید از دهان از ما بهتران در چمنزار دور و بر آشیانهء عمر خویش.
این روزها، آنگاه که ابر پربار پنجه میکشد بر چشم خورشید سحرگاهان، گاه ذهنم گرمای لب بالای ابر را تنپوش سرمای تنم میکند. با این اندیشه که کلنجار میروم، دلم غنج میرود. شادمانی با نسیم بهار به درونم میخزد و میوزد. تا میوزد به خود واگویه میکنم، سر خویش را گول میمالم که لابد لب نسیم بود که تکان خورد، به بالا جهید، و از آن بالای سر آهسته هااا کرد، پشتههای ابرهای جلودار خویش را.
در همین لحظههاست که اگر هم به هوش باشم، که نبودهام هیچ گاه. هوش از سرم میپرد، میرود به دنبال گمان و پندار، همان که به آن خیال و رویا نیز میگویند. باز مدهوش میشوم. ذهنم چهرهء پایین ابر را میکاود، لبهای زیرینش را نگاه میکنم، انگار دهاناش میجنبد، شاید میخواهد با لبم تماس بگیرد. تا چشم بر چشمانداز ابرها میبندم، گویا در خیال به سرعت مرا میبوسد، و تا دیده بر دیدنیها میگشایم، پا پس میکشد. میشنگم. لذت در درونم موج میزند، همهء خوشیها به سویم با هم هجوم میآورند. هیچ دردی دیگر در تنم حس نمیکنم. همهء ذرات وجود، همه باهم میرقصند، ذهنم میسراید. آن قد و بالای بلند ابر را میسرایم. انگار آشناست.
جنبش در سایهام هم نیست میشود. سکون و سکوت است. میپندارم در بازوان ابر بودهام. او بود که مرا با دو دست نگه داشته، اراده از ذهنم ستانده، کاروان ذهن ایستانده بود، هیچ توان و نیرویی در خود سراغ نمیکنم، تا به کارش برم، یا به کاربردش بیاندیشم. چهرهاش اما همچنان در خیال میبینم، و لب بالایش را که چه گرم است و نرم. گاه به چهرهام که صورتکیست انگار، فوت میکند، تا لابد بیهوش نشوم. در حالی که همین کار ابر و نسیم وادارم میکنند از درون، و در پندار مدهوش شوم. واژهای نمیشناسم، به صف نیستند تا حال خویش بستایم.

نگارش و انتشار: احمد شربیانی 21/02/1390 تهران

باد هر کجا خواست می وزد

2011-01-24T09:01:00.000+03:30

انسان اگر بودم آنسان میاندیشیدم که انسان. میماندم در همان غار یار شاید، بیخیال ایران رادیاتور. سکوت را فریاد میکردم، آهنگ و آوای درونم. نتهای آن سمفونی را، با شاخهء نی هم میشد نواخت. نیازی به ارکستر نبود. کافی بود چند سوراخ برای جای انگشتانم، روی نی ایجاد کنم، و با نیمهء لب، احساسم را بر آن فوت کنم. نام و نشانم را، اما به کس نمیگفتم، راز را او میدانست تنها. نه مرد بودم نه زن. نه سپید بودم، نه زرد. نه سرخ و نه سیاه. تنها، بودم.
سررشتهها را میرشتم. سکوتم، شعر شعور کیهان بود. آب را جاری میخواستم. با سنگریزهها الفتی دیرینه داشتم. عشق را میگسترانیدم و سفرهام از روی زمین جمع میکردم. روزها در سفر بودم و میخندیدم. شبها در تاریکی، چشمهایم میبستم، و خود را به خواب میزدم، تا رویای خویش ببینم.
درختان و گیاهان را پاسبانی میکردم و تنها دارایی خود، هوا را نفس میکشیدم. آسمان را میپائیدم، که هر از گاه ببارد، تا بشنوم که میبارد. مهتاب را به میهمانی آرزوهایم دعوت میکردم، و با آفتابگردانها نرد عشق میباختم. یاسها را بر گردنم آویزان میکردم. بر حلقههای نور آغوش تبسم میگشودم. آواز رودها را در ذهن خویش ضبط میکردم. بوی رزها را به درون میکشیدم، و در خیال، رنگها را میآمیختم، و با انگشتانم به دیوار غار میآویختم.
زیباترین تصویرها را، به بال و پر پرندگان، به جسم و پوست، از حیوان و گیاه میبخشیدم. از رنگینکمان برای درب غارم، تاق قوس و قزح میساختم. شبنم گلبرگها را مینوشیدم. تن خیس گیاهان را، با احساسم لمس میکردم. با موجهای دریا، دریاچهها و برکهها همبازی میشدم، و مدام لب ساحل را میبوسیدم و عقب مینشستم. با احساس تپهها و سکوت کوهها همراز میشدم، و سکوت را میآموختم. از سکوت که خسته میشدم، با خیال میپریدم. با پاها راه میرفتم، و با دست و پا شنا میکردم و گاه هم میخزیدم.
برگها را میشمردم. از ستارها با لنز مردمک چشمانم عکس سهدرچهار میگرفتم. برای شبتاب، تاب و سرسره میساختم. برای بلبل درب باغ گل، باز میکردم. برای کرم ابریشم، دستهدسته برگ توت جمعآوری میکردم. برای ماهی قایق میساختم، خدای نیلوفرها را ستایش میکردم، عطر مریمها را دسته میکردم. شادی را میستودم. زیاد حرف زدم شما بگوئید...

نگارش: ا. شربیانی ، تاریخ نگارش: 11/10/1389 تاریخ انتشار: 04/11/1389 تهران

چایی در سکوت

2011-01-20T19:20:00.001+03:30

سپیده دم است، درختان عریان در سکوت ایستادهاند، در انتظار باران. یاد آب پر چین و خروش درون کتری از خاطرم میگذرد. کتری قوری به دوش.عطر چای دم شده، به آن سویم کشاند، از کنار پنجره. در روزهای سرد، سحرگاه و در سپیده دم، توگویی چایی گل آب اناری و داغ؛ میچسبد. بفرمائید: چایی قند پهلو.
بخار آب را میبینم، نفس بلندی میکشم. عطر چای که به مشام میرسد، نفس را عمیقتر میکشم. انگار که در کنار آبشار ایستاده باشم، در هوای با مه و رطوبت خوشآیند در هم آمیخته، همراه و همراز. با نوای بیبدیل و هوشربای موسیقی آب شار مدهوش میشوم. انگار که ببینم، دانههای زلال آب، چه حالی دارند. آنگاه که سرازیر میشوند.
لابد میدانم سراغ کدام درهها را خواهند گرفت، از بستر خویش در رود چه خواهند پرسید. هوس آمیزش با خاک، در هر قطره از آب هست، در احساسم با دانههای بیرنگ آب شریکم. آنگاه که دست به دست هم میدهند، در ذهنم آبی میشوند. شاید هم، چون بیرنگند مثل آئینه، آسمان، جمال آبی خویش را، در صحنهء رود، در تکتک آن قطرات میبیند که ببیند کاش. آنگاه که چون حریر، نرمتر از احساس نسیم، میلغزند بر تن دشت.
در مسیر رود، دانههای آب هر یک جداگانه، با سنگریزهها و شنها، خوشوبش میکنند. حالت چطوره؟ تو چگونهای؟ گاه نیز بگومگوئی دارند، یاد خاطرات آسمان. بله، با یاد آبشار نفس میکشم، انگار که جویباری باشم، که سنگریزههایش را هر لحظه میشوید، تا هرچه ناپاکی را، به زیر خاک بخشد، سـُر بخورد، بپیوندد.
اگر شاعر بودم، میخواستم قطره آبی باشم، که قلم موی خیس را به رنگ آبی میآمیزد. تا در بوم نقاشی ونگوگ، در آن گلدان تابلوی گلهای آفتاب گردانش، نام آن شیفته را، به یادگار بنویسم. شاید هم میخواستم، مرز زردتیره و زردروشن پشت صحنهء همان گلدان را، با همان خط به رنگ آبی بکشم، و آن دو صحنه را از هم جدا کنم.
احساسم و کلنجار ذهنم، مانند قصههای سِحر و جادوهای خوب کودکانه است، انگار. گاه اسب سفیدی میشود و در چمنزار میتازد. گاه دوست میدارد هنوز هم رنگینکمانی باشد، در دشت و در گلزار. شاید هم بخواهد، لبخند روز آشنائی شود. از همه بیشتر دوست دارد انگار، آن لحظهای شود، که عکس یادگاری مادر را گرفت، همان عکس که سالهاست در کنار دیوار، روی کمد در قاب نشسته است. میان خرمنی از گلهای نسترن. میخندد و چشمهایش را بسته. شاید هم بخواهم برگردم به گذشتههای دور خودم، روز آغاز دبستان، رو به دوربین و میکروفون بگویم: «من کلاس اولی هستم، خوشحال هستم.» یاد افتخار اولین روز ورود به دانشگاه را به یاد باد می سپارم. شاید هم شوق دیدار دوستان در من است. زیر باران راه رفتن، خیس خیس و آرزوی خوب بسیار. به ترنم در میآیم و یادم میآید پراکنده، که روزی سروده بودم:
ابر ِ زیباروی و رویای ِ بهار، نرم و چابک، نغمه پرداز ِ نگار
ساز ِ باران، قطره، احساس ِ فرود، آسمانم چهره بگشود، این سرود
گرم و شیرینتر بزن، آهنگ ِ سیم، ای تو در اوج و در آغوش ِ نسیم
گفت، با ساز ِ حـَزینـَش جویبار، غنچه تا خندد، تو باران شو، ببار
دلربائی کن، دلآهنگی بزن، خستگی درکن، کمان رنگی بزن.

نگارش و انتشار: ا. شربیانی ، 30/10/1389 آخرین روز دیماه ، تهران

فرشتههای سپید برف

2011-01-16T18:03:00.023+03:30

سلام بر فرشتههای سپید برف
دو سه روز پیش، سنسورهای احساسم یادم آورد، خواهد بارید. برای همین بود که یک هفته قبل از باریدنش، واژههایی سرهم کردم، بنگاشتم آن خبر خوش را برای دوستان در همین یادمان. اکنون آن احساس و آن عروس جامهء سپید پوشیده، و آمادهء اجرای مراسم است. بله را، با اجازهء بزرگترها بر لب آورده و چهرهاش از خجالت کمی گلگون شده است. خوشحالم که در این جا هم برف باریده. امروز صبح دلم خواست دوربین را بردارم و از درختان پر از شکوفههای سپید شهرک، آن هم از منظر بالا، عکاسی کنم. نشد بعد از سکوت آسمان و چشمک آفتاب عکس گرفتم، نتیجه راضیم نکرد. از دیروز صبح، چشم به راه بودم. بارها کنار پنجره رفتم، میخواستم ببینم چگونه میآیند فرشتهها، با بالهای همیشه سپید. چگونه از آسمان به زمین، نزول اجلال میفرمایند، تا زندگی را بار دیگر در اینجا نیز متبرک کنند.
کوچکتر که بودیم، دعا میکردیم، برف ببارد تا مدرسه تعطیل شود. در میانسالی شاید برای برفبازی، شاید هم برای اسکی، برف را میخواستیم. گاه همراه دوستان میرفتم، تا حین سر خوردن، زمین بخورم. بعدها بچهها بودند، که تا برف میآمد، میپرسیدند: «بابا فردا تعطیله؟»، که اگر تعطیل میشد که میشد معمولا. آنها را برای برف بازی، به تپههای اطراف میرداماد، یا بعدها به محوطهی شهرک میبردم، تا آدمک برفی درست کنند و گلولههای کوچک از آن فرشتگان سپید بال به همدیگر پرت کنند. در این چند سال گذشته، اما حسرت به دل بودیم، تا رنگ سپیدی را باز هم ببینیم. البته در کوهپایههای تهران، میبارید. ولی در شهر خبری نبود.
دیشب ساعت ده وقتی میهمانی را بدرقه میکردم، گلولهای از برف را با خود به خانه آوردم، و سوغاتی را در دستان بچهها گذاشتم، تا باز هم یاد ایام کنند، و دلخوش دارند. خنده بر لبهای همگان برگشت انگار. از خود پرسیدم: چه رمز و رازی در این دانههای سپید زندگیبخش هست؟ چگونه بدون کلامی، همه با دیدن و یا با لمس کردنش حتی، به این آسانی میخندند؟ با خود اندیشیدم بنویسم، تا شما نیز یاد ایام کنید. شاخههای درختان زیر بار سپیدی سر خم کردهاند. انگار درختان را با چراغهای کوچک براق، آراسته باشند. شاید این آذینبندی برای این است که باز هم بهار بیاید.
تا پیام تو رسید، لحظهها دلدل کرد، تنم از ابر چکید، چشم ِ نرگس شد و آواز، ترنم گل کرد.

نگارش و انتشار: ا. شربیانی تاریخ 26/10/1389 تهران

یاد ایام بخیر

2011-01-13T11:24:00.021+03:30

این روزها برگهای به جا مانده و خشک، زیر گامها، واپسین احساس خویش زمزمه میکنند انگار. نفس پیش از ناپدید شدن خویش میکشند. زیر برفی که میبارد، البته که خواهد بارید. اگر نبارد برگها پدیدار نمیشوند. رنگینکمان دوباره نمیروید، و اگر رنگینکمان نباشد، آن گاه رنگ نیست. رنگ اگر نباشد، رنگ قرمز، ابریشم را از یاد خواهد برد، و رنگ آبی، با سردی آب میانهای نخواهد داشت. سخن آخر، رنگ زردی هم نخواهد ماند، تا همچو نور خورشید به صورت آدمها بتابد و آفتابگردانها را بچرخاند.
نوای آهنگین بازپس نشستن برف را، زیرپای رهگذران، آن هم در سکوت سحر، لابد شنیدهاید. جایی خواندم یا از کسی شنیدم، که قطرات آب موجود در جهان، به ابتدای آفرینش، یک جا جایگزین بودند. در خیال خویش بنگرید که همهء آب اقیانوسها، دریاها و دریاچهها، جریان رودخانهها، نهرها و جویبارها، همهء قطرههای ریزنده از رگبارها و بارانها، شبنمها و ژالههای بنشسته بر گلبرگها، برگها و سبزهها، و والاتر از آن و این جدایی واژهها، همگی اشکها، در یک نقطه، مجتمع باشند. آن جایگاه مقدس، بعدها نامهای زیادی برگزید، یکی از آن نامها چشمه بود.
شاید، بازپس نشستن برف، و آن نوای آهنگین نیز، برهانی برای آن سخن باشد، که برف باید گامی بازپس نشیند، تا به آبی آبها بپیوندد، و از ابواب جمعی آب باشد. با ابرها و آب در هوا، شما را در کنکاش خود، با واژههای نارسا، درگیر نمیکنم. تنها اندیشهء زمین بازمیگویم.
به اقیانوس، دریا و دریاچه اگر فکر کنیم، شب هنگام. شما را نمیدانم، خود انگار میکنم آئینههای جامدی هستند، تا ستارگان را از زمین به سیاهی آسمان، در حالی بازبتابانند، که همزاد ماه هنوز در آن شناور باشد. در آن خیال، تا یاد دوست کنیم، انگار دلفینی از ژرفا به روی آب میلغزد، و نغمهء خوشآمدی آهنگین، برای شمایان که این خیال میخوانید، میسراید.
یادتان باشد، به جریان و امتداد رودخانه، نهر و جویبار، اگر فکر کردید، انگار کنید در خیال، آن دم را که سپیده، سینه بر افق میساید. پرندگان در جواب آواز میخوانند، همان پژواک سایش است انگار. تنها شما هستید، که آن سایش و آواز بازتاب به گوش جان میشنوید. البته که بازهم میتوانید فراتر روید. زمان در بند شده را ببینید، که رها شده و چون رود جاریست. رودخانه و زمان با هم، از همان چشمه، آغاز کردهاند.
اگر به ریزش بارانها، قطرهها و شبنمها، و ژالههای اشک فکر کردید، خیال خود برایم بنگارید. درماندهام که برنامهنویسی چرا مرا اینقدر تشنه میکند. دائم به فکر رنگ آبیام، همیشه با آبی خنک میشوم. شاید برای همین چائی زیاد مینوشم. درست حدس زدید، پرشی بود انگار. گویا جنس ورودیهای پردازشگر ذهنم دیگر شد. یاد روزهایی افتادم که دستان کوچولوها در دستم بود، و برگهای به جا مانده از پائیز را با گامهای بلند میپیمودم. سرعت نمیکاستم، تا بچهها گامهای بلندتری بردارند. انگار با همان ترفند، زودتر از راهیان دیگر رسیدهایم به ترمینال. دوستی که پرواز کرد امسال. سالها پیش برایم گفت: «از دوران کودکی بچهها لذت ببر، بزرگتر که شدند، نخواهی دانست، شکوفهها کی به میوه نشستهاند.» نیز گفت: «روی هر شانهات که شد، هر زمان که خواستند، بگذار لم دهند. انگار کن آسایش دو گیتی همان است.» یاد ایام بخیر.

نگارش و انتشار: ا. شربیانی تاریخ 23/10/1389 تهران

لحظات زندگی

2010-12-30T09:40:00.004+03:30

میپرسید بهترین لحظات زندگی کدومه؟ معلومه، عاشق شدن، این که دیگه پرسیدن نداره، مرد و زن نمیشناسه، آرزو میکنم عاشق بشید، شده باشید. امید دارم آنقدر بخندید که دلتان درد نگیره. بعد از این که از مسافرت برگشتید، ببینید صدها نامه دارید، حالا چه پشت در، یا تو اکانت جی.میل، یاهو و ...
ماهی یکبار اگر نشد، لااقل سالی یکبار به مسافرت بروید، البته که به یک جای خوشگل و دیدنی، جایی که همه شادند، میخندند و خوشحالند که شما هم اونجا هستید، لابد میدونید منظورم چیه.
آرزوی دیگرم این که در رختخواب دراز بکشید و به صدای بارش باران گوش بدید، از حموم که دراومدید بیرون، ببینید حولهتان گرم گرمه. کسی را که معمولا زیاد نمیبینید ولی دلتان میخواهد او را ببینید، به شما تلفن کند. توی جیب لباسهایی که سال گذشته هم ازش استفاده نمیکردید، پول پیدا کنید. برای خودتان تو آینهء اتاق یا آسانسوری که تنهایی سوارش شده اید شکلک در بیاروید و بخندید. تلفن نیمه شب راه دور از دوستی داشته باشید، از خارج یا داخل فرقی نمیکنه، که مکالمه ساعت ها طول بکشه، وقتی که صحبت تمام شد و گوشی را گذاشتید، بگوئید آخیش کیف کردم. بدون دلیل بخندید، تصادفی بشنوید که یک نفر داره از شما تعریف میکنه. خمار خواب بیدار شوید و ساعت را نگاه کنید و ببینید که باز هم تا چند ساعت دیگر میتوانید بخوابید.
دعا میکنم آهنگی رو گوش کنید که شخص خاصی را که دوستش میدارید به یاد شما بیاورد. پیشنهاد میکنم عضو یک باشگاه ورزشی شوید و دائم شیرجه بزنید، از بالای تپه یا از پشت پنجره، یا پشت بام یا حتی از تو خیابان، به غروب خورشید نگاه کنید و خودتان هم نفهمید، که لبخندی به زیبائی طلوع همان خورشید چهرهتان را آراسته، ولی البته که دیگران ببینند، که شما مجذوب ناپدید شدن و برآمدن همان خورشیدی هستید، که درون دلتان پنهانش کرده اید.
دیگه، جونم براتون بگه، دوستای جدید پیدا کنید، از اونایی که دلتان براشان غنج میره، از اونایی که وقتی میبینیدشان، دلتان هُرّی میریزه پایین، و شما جمعش نمیکنید، میگذارید همین طور دلتان پخش و پلا باقی بمونه.
باز میخواهم که لحظات خوبی را با دوستانتان سپری کنید، کسانی را که دوستشان دارید، همیشه خوشحال ببینید. یه دوست قدیمی را تصادفی ببینید و ببینید که اصلا فرقی نکرده. لبخند بزنید و احساس کنید که انگار باد خنکی تو دلتان میوزه، انگار که سر میخورید.
کاش عصر که شد، تو یکی از اون مسافرتها کنار ساحل دریا قدم بزنید. یکی را داشته باشید و بدانید که دوستتان دارد. یادتون بیاد که در دورهء نوجوونی دوستای کله پوکتان چه کارهای احمقانه و خنده داری کردهاند، بخندید و بخندید و بازهم بخندید.
آره این ها بهترین لحظه‌های زندگی و بهترین آرزوهایم برای دوستانم هستند. قدر خودتان را بدانید، زندگی یک مشکل نیست، که حلش کنیم، بلکه یک هدیه است، باید ازش لذت ببریم. سال نو میلادی بر همگان مبارک.

نگارش و انتشار: ا.شربیانی 09/10/1389 تهران

در گذشت عمو، حاج نجف زمانپور آذر شربیانی

2010-12-04T18:51:00.010+03:30

روز یکشنبه 23/08/1389 حاج عمو نجف هم رفت، امروز سه هفته است رفته و من هنوز سوگوارم، آخرین نمونه بود از یادگاران نسل پیش. زیبای خفته، آرمیده کنون از رنج بار هستی. چه زیبا شانهء خویش میتکاند به عادت و وسواس. همراه با شکوه لبخندی همیشه بر لب. آرام بود عین برکههای ماه. انگار به بیداری نیز رویای عالم دیگر میدید. بجز چند روزی شاید، هرگز دنیا برایش گرامی نبود. خوشحال که بود، نصف لب سمت دلش بالا میپرید و سر کج میکرد و چهرهاش میشکفت به شادی و یاد خاطر. با مرحومه حاجیه زن عمو و ایشان هر سه، در یک سال برای اولین بار به حج مشرف شدیم. من به جستجوی نادانی خود بودم و آنها ادای فریضهء واجب، دیدار با یاد محبوب. انبوه چادرهای عرفات، و اشعههای سوزان آفتاب نگذاشتند، مسکنشان بیابم و زیارتشان در آغوش کشم. بعدها گلایه کردند. در مدینه، مکه و منی نیز، کارهای همیشگی نگذاشت بیابم آن دو مهربان را. در سالهای بعد نیز که بجای پدر و مادرم مشرف شدم، که آنها نیز علیرغم میل نتوانسته بودند تا زندهاند ببینند، آن دیار امتحان سنگهای تفتیده از هرم آفتاب و بیت عتیق را. پا گذاشتن جای پای آنهائی که دوست میداشتند، ندیده بودند آن بیت عتیق را، مسیر صفا و مروه را گز نکرده، کوچیده بودند به باغ گلستان خاطرم. پس از بازگشت، حاج عمو آمد و خندید و گفت از آن چه نمیگفت، حتی نمیآمد. پرسیدم: آن سفر چگونه بوده برای ایشان. خندید و گفت: باید تنها رفت. حاجیه خانم زن عمو نیز، چهار سال پیش رخت بربست و عازم جهان بالا شد. گریه میکرد عمو و میگفت: من هم بزودی خواهم رفت. میخندید و میگفت.
در مراسم تشییع و شام غریبان و سومش در تبریز همه بودند، هزاران انسان که او را دوست میداشتند، در پرسهها همه از حسن سلوک او میگفتند. همسایههایش و فامیل، همه و همه. اولین پنجشنبهاش در خانهء پسر بزرگش رضا برگزار شد.
دومین پنجشنبهاش را در مسجد شربیانیهای شهرری مراسم گرفتند و گرفتیم. در مسجد امام محمدباقر علیه السلام.
سومین پنجشنبه و جمعهاش را در شربیان، فامیل، وابستگان و همسایگان آراستند، با گذشت این همه روز اکنون دلم هنوز نیز سایه پوشیده و سیاه. روح پر فتوحش قرین آرامش.

ا. شربیانی ، نگارش و انتشار: 14/09/1389 هجرت شمسی، تهران

گردن آویز یاسمن

2010-11-11T08:07:00.055+03:30

گاه از خود میپرسم چرا نمینویسی؟ در پاسخ به یاد میسپارم آوازی را که باد بالای ِ سرم، و در میان ِ برگها میخواند، اما هرگز برگردان ِ آن، به واژههای آشنای ِ دیگران در توانم نبود، تا بنگارم و بگذرم. مگر دریا زمزمههایی را که با سواحل ِ خود میکند، هرگز توانست بنویسد؟
با خود میگویم: آنچه به نگارش آید، نه زیباست، اندیشه را توان ِ وصف ِ رویا و خیال نیست. باورم هست، که آسمانیترین عواطف ِ دل، هیچ از دل بیرون نمیروند. آن چه احساس میکنم و میکنیم. گویشی که از آن حس به ذهن ِ قلم جاری میکنم و میکنیم، متفاوت است. انگار کن تفاوت ِ بین ِ سادگی ِ حروف ِ الفبا را، با رازوارههای ِ درون ِ روح ِ انسان. میخواهم بگویم: با این الفبا نمیشود روح را نبشت، باید که این بهشت را به هـِشت.
نمیدانم، شاید باید از شاهدی باز پرسم. آیا میتوان آهنگی را که کهکشانها مینوازند و نواختهاند، تنها با یک نت، یا حتی با یک نی، به نوازش درآورد؟ چگونه میتوان میخکی سرخ را ستود، آنگاه که چون قطرهای خون، بر کفن ِ سپید ِ کوه نشسته است، و ابر و باد و باران را نیایش میکند؟ آیا دشوار نیست بنگاریم نامهای برای دوست، و خیال و برداشت خود، از او به او بگوئیم؟
انگار میکنم برای همگان دشوارست. هر آن زمان که خواستهام بنگارم، گسترهء اندیشهام را توان گنجایش ِ ستودن ِ دوست نبود و نیست. حتی رنگینه نامها و آواها هم در جان ِ ذهنم نمیگنجند، چه رسد به یاد ِ دوست. خیال این که چه بزرگوارانند و توانا و دانا.
برای ِ دیدن ِ یاد ِ آنها، باید آبی ِ دریاها را، در جنگلهای ِ سبز و انبوه برویانم. باید الفبای ِ تازهای برای ِ نگاشتن ِ احساس ِ خویش، اختراع کنم. باید دفترها را به گلبرگهای ِ رنگین بیارایم، تا نگارش ِ نام و یاد ِِ آن نازنینان را شایسته باشد. باید دستور ِ زبان ِ گنجشکها را کشف کنم و خوب یاد بگیرم، تا بیریا جیکجیک کنان همه چیز را به برگها و شاخهها بگویم، تا باد به زبان ِ ریشهها برگرداند. یا، دستکم در سکوت به پرواز بیندیشم و در خیال، آمیزش ِ باد و بال را ببینم. اگر توانستم بود بنگارم، باید نامهام بر گلبرگهای ِ آبی بیارمد، و اگر پاکتی برای ِ پوشاندن ِ تن ِ واژهها لازم آمد، رنگش از فیروزه باید، خیس از اشکهای ِ شور به رنگ ِ مروارید پنهان.
نمیدانم چگونه میشود ماه را نوشت. ستارهها را شاید بتوان نقش زد، بر بوم، بر دار ِ قالی. سرود را توان ِ خواندنش هست اما نتوان نوشت. کوه و دشت را، آن گاه که برف ِ زمستان پوشانده، میشود دید، در سپیدی کاغذ نیز شاید خیالی خالی بیارمد. اما به تابستان، بهار یا پائیز چگونه میتوان آن همه رنگ را نوشت. بال ِ پرندگان و ابرهای ِ گسترده را نیز. ابرهایی را میگویم که انگار هر روز به مدرسه میروند.
نام و نشان جزیرهها را روی نقشهها میتوان نگاشت. اما بغبغوی ِ کبوتر ِ دلم را، حتی در خیال ِ ژندهام نیز نمیتوانم آویخت. واژههایم نمیتوانند و نتوانستند بر ارابههای ِ باد فرمان برانند، تا خواستهام باد را ستایش کنم، مدهوش گشتهام. نمیتوانم حتی در ستودن ِ نسیم نیز واژهها را به صف کنم و به رکوع و سجود وادارشان کنم.
شنیدهام، کسانی چون بر توسنی نشستهاند، به یاد ِ باد آن را جهاندهاند. آنها گذر از پرچین ِ باغی را، جهش از دیوار ِ کوتاه قدی را، یا پرش از جوی ِ آبی را، با گذر ِ گردونهء باد از پنج قارهء جهان، برابر نشاندهاند. بگذار دلخوش باشند و بنشانند، با باران چه میکنند؟
اینها که نوشتم پیشکش، شاید اگر شما بدادم برسید، بتوانم باز هم آفتابگردانی بنویسم، که روی یکی از گلبرگهایش یک نقطهء آبی ِآبی نشسته باشد. شاید بتوانم صدفهای دریایی را برایتان بنویسم، مرواریدها را، آن زیبایی را، که با گردی ِ خویش کف ِ دست را قلقلک میدهند.
این و آن همه شاعر و نگارندهء توانا کوشیدهاند. به چه میزان موفق بودهاند تا عشق را معنی کنند؟ دستمالهای بدرقه را میگویم.
آیینههای رویایی را
کشتیهای ِ آفریدهء انسانها را
نشانی ِ ماهیهای ِ قرمز را
گنجهای ِ عاج را
گیسوان را که باد شانه کرده است، آنگاه که نسیم از درازی ِ گیسوی ِ سیاه نالیده که حیف، عمر کوتاه و گیسوی ِ سیاه ِ تو دراز
چشم ِ خرگوش ِ در انتظار
کرک ِ هلو و حس ِ چشیدن ِ دست
بوی ِ گردنآویز ِ یاسمن.

ا. شربیانی نگارش و انتشار مورخ: 20/08/1389 از هجرت شمسی - تهران

بستر خیال

2010-09-23T19:23:00.002+03:30

میگویند: پروانه ها با پاها مزهء شهد ِ گل را میچشند. حس ِ چشایی ِ نوعی پروانهء بزرگ، سیزده هزار بار دقیقتر از انسان است. زمین را که روزگاری نه چندان دور، بشر، مرکز کل کائنات می پنداشت، که حتی خورشید خجسته نیز با دیگر سیارات، به عشق او، در مدار میچرخید. سخت است باور کنیم، بال زدن ِ پروانه ای کوچک، این زمین ِ مرکز عالم را، بلرزاند. باور کنید، یاوه نمیبافم، علم محاسبه و نتایج را انتشار میدهد. برای همین چشمم همیشه، به دنبال ِ بال و پای پروانه ها بوده. در مسیر ِ پرواز ِ آن ها، گام برداشته ام. درنگی میکنم تا بار ِ سنگین ِ خاطر ِ خویش، زمین بگذارم. در راه و بستر ِ پر پیچ و خم ِ خیال و احساس. شاید، عطر ِ صدای ِ پای ِ پروانه ای به مشامم آید، یا بشنوم و شنیدم شاید، تصویر ِ پژواک صدای ِ چشیدن ِ پایی را، که بر سطح ِ مرمرین ِ جاده ای یا گلبرگی، خزان زده میسائید انگار. خزان، به اعتبار ِ بستر ِ خیالم، بهاران ِ دیگریست. خزان، این خداوندگار ِ رنگ آمیزی و آویزندهءِ نقش های بهشتی به بوم های ِ نقاشی ِ به گستردگی باغ و دشت بستر خیال. پروانه ها انگار در خزان، کمتر به منظر دیده می آیند و خویشتن می آرایند به جلوهء جمال. آیند و روندشان، بیشتر به نوشیدن ِ نوشداروی ِ شبنم، و دیدن ِ رنگارنگ ِ رنگ ِ گلبرگ و برگ و رگبرگ میگردد انگار. یا به کاری دیگر آنگاه که، جام ِ گلی را میکاوند. تا شهد ِ گواراتر از گوارا بنوشند، و برقصند به زیبائی ِ نهفته در رگهای ِ شاد و خونین ِ برگهای رنگین، که به آواز ِ باد، خویش را از شاخهء خانهء خود جدا میکنند و پریشان و عاشق به دنبال نسیم میدوند. از خود بیخود شده. شاید هم گاه چشمکی برهم زنند، و لذت ِ به سزا ببرند. رویای خویش ببینند، تا نقشهء نقش ِ تابلوهای ِ رنگ آمیزی شدهء، نقاش ِ ازل و ابد را، به بال های خویش به بخشند. تا با جوانه زدن ِ بهار، دوباره در بال هاشان، باز هم بروید، و آنها بخزند، روی ِ برگها، در هیبتی عجیب و در پیله، خود را آرایش کنند، و سپس درب ِ تاریک خانه گشوده و بال بگشایند. به گشت و گذار و تماشای باغ و راغ. حتما میدانید، پروانه ها، چشمانی مرکب دارند، که تعدادشان از یکهزارودویست، گاه، به هیجده ۱۸ هزار چشم نیز میرسد. البته که با همین توان است که میتوانند، حتی در پیله ای تاریک نیز، آن چشم اندازهای بدیع و زیبا را، بر بال ِ خویش نقش زنند، و آرایه ای بی بدیل. شاید نقاشان پیشین، به هوس ِ آفرینش ِ بدل ِ همین بالهای ِ پروانه ها بود، که قلم های سنگتراشی زمخت ِ سنگی و فلزی خویش را که با آن در سنگ ِ کوه ها حجاری میکردند، با نرمه مویی تاخت زدند. تجارتی پر سود آفریدند صاحبان گالریهای پر نقش نقاشان نامدار را با این تجربه. غرض واگویی تاریخ نیست، پرواز خیال است و بیان احساس. این روزها اما، قلم های ِ موئین کمتر نقش میکشند، بر بوم ِ آبرنگ ِ آن سهراب ِ سپهری ِ کاشانی ها، یا بر تابلوی ِ رنگ و روغن ِ ونسان ها، که شیدای ِ رنگ ِ رنگ بود و اهل هلند، و یا حتی بر کاغذی سپید یا رنگین نیز. قلم موهای بزرگتر، شاید هنوز با دیوارهای ِ کر و لال کارشان، کوتاه زمانی ادامه یابد. تا بر چشم اندازهای ِ زشت ِ رودرروی ِ نگاه ِ شفاف ِ آدمی، باشد که مسواکی زنند. تا چرک ِ دندان های ِ شهرهای ِ آلوده به دود را بشویند. با آبی ِ آسمانی یا رنگهای مرده و بیرنگ، دود و سایه را بزدایند. شستشو شاید برای ِ فریضهء صبح باشد، از سر ِ سنـّت و ناگزیر. این روزها، تصویر ِ نگارگران ِ دنیا، به همت پسران ِ همان نگارگران ِ قدیم ِ چین، دیجیتالی شده است. قلم ِ دیجیتالی، هر رنگی را که بخواهی، بر صفحهء تصویر، میپاشد. تا صورتکها را ابدی کند. اما جای ِ قلم های ِ موئین ِ تزئین ِ شده با موی ِ پشت ِ گردن ِ سمور را هرگز نمیگیرد، و جای ِ رنگ ِ زرد ِ ونسان را نیز. که به تجربه از طبیعت آموخته بود، آنگاه که می آمیخت رنگ را، به یاد ِ خاطرات ِ خویش. از بازتابش ِ نور ِ آفتاب، بر گلبرگ های ِ آفتابگردان در خیال ِ عشق بود و در جواب دل ِ شیدا. آن رنگها کجا، و پالت رنگهای آر.جی.بی. کجا. قیاس اگر کنم، انگار که آرد ِ آسیاب های برقی، جای ِ آرد ِ آسیاب های بادی و آبی را گرفته باشند. آسیاب هائی که برای آرد کردن گندم، باید آب ِ رود از راه تخته بند، با فشار ِ ریزشش از بلندای ِ تپه ها و آبشارها، سنگ ِ زبرین ِ آسیاب را میچرخاند، و غنچه های آرد ِ خوشبوی ِ گندم، از کناره های ِ سنگ ِ زیرین، فرو میریخت در جوال ِ کشاورز کشتکار. تفاوت ِ دست پخت ِ آن نان، با نان ِ مصنوع ِ خریداری شده از «بازارچهء گلها» توفیر ِ این دو مثال است، و نوع ِ تصویر و تصور، و چشیدن آن پروانه ها، از شهد ِ گلها، آن هم در برگریزان ِ خزان ِ رنگها و آهنگها. شادکام بمانید، و همچنان با پاهاتان بچشید خرده ابریشم های ریخته بر سطح ِ هموار و مرمرین ِ کاخ های ِ بشکوه را، و بخندید بر گل ها، تا غنچه ها نیز، شکوفا شوند، و قناری ها و سینه سرخ ها بسرایند، داستان ِ آنها که، هستند از دوستان و باشند سربلند و برفراز ِ دره های ِ حتی مه آلود.

با ارادت همیشگی. ا. شربیانی نگارش و انتشار مورخ: 01/07/1389 از هجرت شمسی - تهران

ستارگان در زمین

2010-08-26T18:59:00.007+04:30

کاش آنجا بودیم، ستاره ها همگی آرمیده اند، خستگی راه درمیکنند انگار، از گردش به دور آسمان باز گشته اند. امّا، گویا چشمک نمیزنند. با چشم باز، دراز به دراز آرمیده اند. رنگ گلبرگشان، خوب بنگرید. نوری به رنگ سپید، آنجا درون جام. کهکشان راه شیری، با ابواب جمعی ستارگان، مهمان خاک زمین شده، پاهایشان درون زمین. سرها به آسمان. گویا بهشت را تفسیر میکنند.

احمد شربیانی، تاریخ نگارش و انتشار: 04/06/1389 مکان: تهران

شربیان خیال خویش

2010-08-05T12:42:00.009+04:30

سلام، جناب باقری فرد، سپاسگزارم که شربیان را در جهان امواج زنده کردید. انگار آرامش و رامش به دیدنم آمده باشد. گویا همان، خیال خام کودکیهاست. چه تصویر زیبائی از «دوی دا» آنجا نشاندهاید، دست مریزاد. دست مردانهات را میفشارم و آرزو میکنم کام دلت شیرین و شیرینتر شود. مربای شیرین آن دیار. بالای تپهای که به «استاد علیاکبر دئیرمانی یا قوشا دئیرمانلار» مشهور بود، چشمهای هست یا بهتر است بگویم بود، بالاتر از «یوخاری باغ» چشمهسار کوچکی است، آنجا همیشه مرا یاد چشمهی مهتاب میاندازد. یاد چهار عنصر تشکیل دهندهی هستی، چهار فصل و شش جهت و پنج حس که نوع ششم آن هم شاید عنایتی باشد به کسی یا کسانی. در هر کدام اگر به دیدهی تحقیق بنگریم، خود راه است و صراط مستقیم مینماید. همه به سوی او، و به او میرسند. به آن زمان ازل، که او اراده کرد، تا به تجلـّی درآید. همان که حضرت حافظ به سبک بی بدلیل خویش، فرمایش فرموده که: در ازل پرتو حسنش ز تجلـّی دم زد، عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد. شاید نیمهی دوم این بیت را این گونه نیز توانست خواند، که: عشق پیدا شد و آتش، به همه عالم زد. آتش و عشق پیدا شدند و همه جا سر کشیدند، همسان و رقیب هم. در خوانش دوم گویا عشق، همان آدمی باشد و همان سه عنصر، تشکیل دهندهاش. که بی هریک، انسان میپژمُرَد و میمیرد. بگذریم، تفسیرش نمیکنم. آن هستی ازل، که اولین آفریدهء او هست در نظر ما خاکیان سفلی نشین، همان آب است و باد و خاک و آتش. که هر یک از دیگری زاد. ماده و چهار حالت از او، جامد، مایع، گاز و پلاسما. از کوانتوم و ... حرفی نمیزنم. ساده، فقط از چهار آخشیج (عنصر) و چهار موسم (فصل). هرگاه، نام یکی بشنوم، بنگارم یا بخوانم، دیگرگونه میشوم، انگار هریک شربیان خیالم هستند. چهار دیوار هستی. به واژه، قابل نمایش و ترسیم نیستند. با واژه به پندار ره نمیجویند. چرا؟ چون، دیگر واژگان هر زبان و گویشی، از آن چهار، مشتق شدهاند. در طبیعت نیز، انگار سرشت هر چهار، یکجا آرام و قرار نمیگیرند. اما خیال ِ آدمی، پسند ِ دل، کارهای کارستان میکند. راهنمای دیگر برمیگزیند، به جای ِ کلام و واژه، شعر و سخن، قلم مو و رنگ به استخدام خیال درمیآورد و به کار میگمارد. تا نقش زنند، به یاد ِ استاد ِ ازل، که نقش ِ هستی زد و آهنگ ازل سرود. دل، عقل را به سکوت میخواند، بینائی را از او میستاند و با دستار چشمهایش میبندد. کار را به دست با کفایت پندار و خیال، سپس به ذهن میسپارد، تا پردازش کند، تا نقش آن کارگاه ازل از نو، در خیال بیافریند، و سمفونی ِ هستی، برایش بسراید. در مینیاتور، اساتید فن، گویا بهترین آثارشان را، آن گاه آفریدهاند که، کور بودهاند و از آسایش بینائی، محروم. همچو بتهوون، که بهترین سمفونی ِ خویش، آن گاه بیافرید، که شنوائی با او نبود، نمیشنید. آن هنرمندان ِ نوا و نقش، گویا آهنگ و نقش ازل را، بهانه کردهاند، دلها بهانه کرده اند تا آن زیبائی بیافرینند. شنیدهام آنها که با نوا آشنائی دارند، گفتهاند: «وقتی ادبیات از سخن باز ماند، آنگاه موسیقی آغاز میشود». لابد، خیلی هم بد نباشد اگر که این کلام غنیتر شود که: «نقاشی، سکوت ِ عقل و، سمفونی ِ چشمهای ِ خیال است.» این گزیده گوییام را جدی نگیرید، فراموش کنید، به شربیان که بپردازم، مدهوشم، برهان گاه کامل نیست، عشق اسب چموش خویش میراند. خواهید پرسید: نقاشان که نقش خود، مگر از روی ِ مدل و سرمشق نمیکشند و نمیکشیدند؟ آهنگ سازان نیز، مگر ترنم ِ ترانهای را، آهنگ نمیسازند؟ یا برای صحنهای، سازها را به شـِکوه و گلایه، از زلف ِ یار نمیخوانند؟ در جواب باید بگویم، اما مگر جز این است که، نگاه ِ چشم اگر میل به الگو نماید و بنگرد، تا به خیال بسپارد آن خطوط. در لحظه، همان نگاه، به بوم نقاشی، نخواهد توانست، چشم دوخت. وارونهی این خیال نیز گزارهای درست است. گویا همین نماد بسنده باشد، که نگاشتم و خواندی. در خیال میسرایم:

آب، آن روشنی ِ پاک، در آغوش ِ نسیم،
باد، آن روح ِ سحــــرگاه، پراکند، شمیم،
آتش، آن شعله ِ افلاک، برون شد، ز ِ حریم،
خاک، آن کوچهی رندان، به دلی گشت، مقیم.

دوستان میگویند: بر سر ذوق و پسند، جای جدل و جدال نیست. اما، زندگی ِ نگاشته شدهی بشر، بر روی این زمین، سراسر جدال بوده است. آنهم بر سر ناچیزی که، ذوق و پسند. دست کم نگیرید این دو را. ذوق هم وزنه است و هم کفههای ترازو. اما پسند، اندیشه و انتخاب دل ِ داور است. آیا بهتر آن که سبکتر؟ یا سنگینتر؟ گاه سبک بهتر است چون بار گناه، دغل و ناراستی، و زمانی سنگین، آنجا که باری تعالی فرمود: «ثقلت موازینه». شاید تکراری باشد، این روایت پیشترها بارها گفته اند و نوشته، اما اکنون که آن قصه پیش آمد، بار دیگر نگاشتم. خوب یادم هست، که ذوق و سلیقهها را همیشه ستودهام، و پسندیده نیز. دانائی ِ فارغ از رشک و حسد را، که خندیدن و خنداندن میآموزد. مهر میورزد، به آرامش میکشاند امواج ِ طوفان ِ دریا را. بار ِ غم از دوش ِ دوست برمیدارد. تیرگی ِ دلها نیز میزداید. حتی گاه، زیبائی و دلیل ِ هستی خارها، به رخ گلها میکشاند در دفاع از حقیقت ِ حقّ. سخن از آنهاست که زیبائیهای نهفته و راز هستی میدانند انگار، چون شمایان ِ آن شربیان ِ آرمیده بر خیال کودکی. یا یکی به گوش جانتان به زمزمه میگوید. با این که، درک زیبائی دشوار است و داوری دشوارتر. حتی، برای ارادههای استوار نیز، گاه دست نیافتنی. آنان که در خیال میسرایند: اندکی بیش یا کم؟ میفهمند که، اندک بسیار است، و بیشترین، کمترین. کمترین توان، گاه به بیشترین بدیها تواناست. برای کمترین و بیشترین، نمایههای زیادی در خیال اندوختهام. اما، بهتر آن که، دنبال نیمهی ِ گم شدهی ِ سیب بگردیم در شربیان خیال خویش، امید که بیابیم.

احمد شربیانی، تاریخ نگارش و انتشار: مورخ 14/05/1389 هجرت شمسی، تهران

ا.بامداد

2010-07-28T13:09:00.002+04:30

بامداد بودی و با امرداد یا همان امرتات آمدی. امرتات یعنی جاودانی. پس جاودانی و میمانی. سایهات هنوز گسترده است، به گستردگی گیتی. به احترام آمدنت، دیروز خواستم، بسرایم. نتوانستم، کلامی آهنگین بگویم. این روزها خشکیدهام و باز باید تر شوم. باید بازهم، آب را در ابتدای ِ ابر، ببینم. شاید هم دگرگونی آن دو حرف را در با. که ابتدای باران نیز، هست. اگر احساسم بارید و بارانی شدم. آنگاه، باران را بار ِ آن ابر، خواهم پنداشت. شاید، باز ببینم، آن زیبائی و مشتاقی را، که در سینهات ذخیره کرده بودی. تا از کلمهی باران، معلومم شود، که از بالا به پائین چکیده بودی. تا آمدنت را تداعی، و خود را آبیاری کنم. با واژههای آهنگین، برای آن نازنین، که بامداد بود. آبیاری کرد واژههای این دیار را. آبیاری، کمک به وسیلهی آب است، و یاری میدهد تا دانهها، هرجا و اینجا نیز، بشکفند و جوانه زنند. آبادی و آبادان شوند. تا آب و بادی باشد، یا آب باشد و دان، دانه. البته که دیدهایم، خندههایت را، رقص و پایکوبی واژههایت را، در کوچه. در شعرها و نگاشتههایت نیز که سپید و رنگی، به لبهای نازنین هر دوست، بارانی از شوق و آبادانی بار میآورد. فکر کردم، باریدن هم، بر زمین گذاشتن بار ِ ابرهای ِ باران زاست. خواهی گفت، این سخنها چیست؟ اما امرداد، نام ششمین و به عبارتی هفتمین، و آخرین امشاسپندان است. این نام در اوستا بخصوص در سرودها، صفتی است برای اهورامزدا، مظهر زوالناپذیری و پایندگی پروردگار. اما در جهان خاکی نیز، سرپرستی گیاه و رستنی با وی است. برای همین با الف و ب کلنجار رفتم همان که ابتدای «ا.بامداد». نام را خود برگزیده بود، که نیز شش و هفت حرف دارد. در این نام برگزیده، مداد هم، نقشی به سزا دارد، جا انداخته بودم، مرا ببخشید. گفتم: اگر جملات زیاد شوند، خوانشگر را حوصله سر میرود. آنگاه در ِ کتری ِ جوش، باید برداشت، تا بخار، از ذهنها بیرون رود. آبی ِ آب بماند و سکون. ساکن چون همان مداد آنگاه که، پر پروازش با او همراه و همراز نبودهاست. آن نامی نامیرا، خود را «الف. بامداد» نامید. پس آب را، در ابتدای نام ِ گوارایش درست دیدهام. مداد را نیز، که چون سنجاقکی، با چهاربال همیشه میپرّد. لابد، آن بزرگوار نیز، با چهار انگشت دست راست، مداد پرواز میداد، روی ِ جویبار ِ واژههای ِ آبی، گیتی را وارسی میکرد، تا تصویر واژهها و نقاشیهایش، در کائنات نیز بروید، و عـِطر ِ نفس ِ گرمش، در مشام فرشتگان عرش، ببوید. چه زیباست که سالروز میلادش، فیروزهی آسمان، نگین خود، به تماشای همهگان گذاشته است. عهد میبندم اگر باران بارید و نگین کبود پوشانید. زیر باران روم. دشت را بینم، همیشه چون بهشت، چشم مرداد آمد، این رویا به کشت.

احمد شربیانی تاریخ نگارش 02/05/1389 تاریخ انتشار 06/05/1389 تهران

راه پیمائی

2010-07-21T18:01:00.004+04:30

هوای شب گرم بود. بیرون محوطه، روشنائی اندکی داشت. برای فرودادن هوای شب، نیم ساعتی بود که از بلوک، بیرون زده بودم. همتی که به ندرت و به دلخواه نصیبم میشود، همیشه بهانهای برای کار، و نداشتن حوصله، در آستین بلندم دارم. آرام راه افتادم. میخواستم درنگی با خود، داشته باشم. گاه، برای همه پیش میآید. پزشکان و دوستان مصلح، همیشه توصیه میکردند به راهپیمائی. بین بلوکهای سیمانی شهرک، کاری است که همه، از شش بامداد تا سه ساعت مانده به ظهر، و عصرها بسته به فصلی که هست. این روزها، از ساعت شش بعد از ظهر، تا ... جوان و میانسال و پا به سن گذاشتهها انجام میدهند. کار پسندیدهای جلوه میکند. از پلهها پائین رفتم. انگار به دلیل حضورم، سکوتی برقرار شد. سپس، صدای جیرجیرکها سکوت را شکست، گوشم را نوازش داد. صدای گذر ماشینهای عبوری، از جادهی واقع در جنب شهرک، همیشه هست، اما بیست سال است به آن عادت کردهام. گاه، برایم سکوت جلوه میکند. هر چند در میانسالی، که در میرداماد خانه داشتم. وقتی برای دید یا بازدید، به خانهی دوستی یا وابستهای از اقوام میرفتم، یا میرفتیم. همیشه با خود میاندیشیدم، این هیاهو را چگونه تاب میآورند!

راه شمال را بین بلوکها، در پیش گرفتم. به آسمان نگاه کردم. تک و توک ستارههای کهکشان راه شیری، چشمک میزدند. کهکشان از سویی تا سوی دیگر آسمان کشیده شده، امتداد داشت. اندیشیدم. شاید، هر یک از آن ستارهها، چشمان منتظرانی باشند، که در جاهای دور، شاید هم نزدیک، از بس به آسمان نگریستهاند، نور چشمانشان را، به آن ستارهها قرض دادهاند. چشمک زدن ستارهها را فرض کردم، زمانی اتفاق میافتد، که منتظران پلک برهم میزنند. دلم میخواست، این اندیشه را برای شنوندهای باز گویم. بعد با خود، به جلوههای صوتی و تاثیر سخن واژگان، و جملات در هر سخنرانی فکر کردم. روشهای زیادی را در ذهن، برای نوع بیان، با خود زمزمه کردم، پروراندم. مشکلم این بود که چگونه میشود، یک واژه، یا یک جمله، شنونده یا جمعی را تکان میدهد. آیا کار و تمرین با اصوات این کار میکند، یا جلوهی جمال واژهها، یا جذابیت مطلب و شیوایی پیام سخنران آن هدیه با خود دارد. اندیشیدم. لحن شوقانگیز در این میدان، چه تاثیری میتواند بر همصحبت، دوست، شنونده یا مخاطبین یک کلاس و جلسهی سخنرانی، داشته باشد. بعضی به مکثهای متقاعدکننده، بسنده میکنند. بعضی، کلام آهنگین برمیگزینند. آیا پیچش معنی در لفاف کلمات معماگونه، مهم است؟ آن چه روش و کدام الگوست، که میتواند تمام توجه شنونده یا شنوندگان را، یکباره به خود جلب و جذب کند. چگونه است که گاهی، فقط صدای سادهی اتفاق نادری، تمام توجه و عنان اختیار ذهن ِ کسانی را که، هر یک به کاری مشغول هستند، در لحظه، به کنترل میگیرد. یا کار ساده و بیاهمیتی، در صف طویل کارهایی مهم که ذهن، ظاهرا باید به آنها بپردازد و پردازششان کند، چگونه یک باره توجه به آن کار ساده جلب میشود، و آن کار به ظاهر بیاهمیت خود را، به رتبهی اول در صف پردازشگر ذهن ارتقاء میدهد، و به اولویت اول خود را میرساند. چگونه است که عدهی بیشماری انسان، با علایق و سلیقههای متفاوت، همه، دل به تماشای گردش توپی، در میدان مسابقه میدهند؟ و در حالتهائی که، احتمال پیروزی فردی یا گروهی بر دیگری و دیگران هست، همه یکجا به هیجان میآیند. در نهایت، برای خود چنین استدلال کردم: شاید، اولویت اول ذهن، حفظ موجودیت خود باشد.

احمد شربیانی، تاریخ انتشار و نگارش: 30/04/1389 تهران

احمد عبداللهی شربیانی

2010-07-14T11:39:00.006+04:30

اسمش احمد بود. عصر روز نوزدهم همین ماه تیر بود به سال 1389 از هجرت شمسی، که غم آن جوان بیست و چند سالهی نازنین و رعنای پسرعمویم دل همه را به درد آورد. با تیر چراغ برق در جادهی قرچک و شهرری، انگار دیداری داشت و دیده بوسی. تصادف کرد. تیر چراغ شکست و افتاد روی ماشین. به دنبال مسکن مناسب میگشت، خانهاش قرچک بود. شب قبل از حادثه، گویا دزدی به خانهاش سرک کشیده بود، احمد دیگر نمیخواست آنجا ساکن باشد. ماشین را از پدر زنش به امانت گرفته بود، شاید عجله داشت. آنشب قرار بوده به یک مجلس جشن عروسی هم بروند، شب مبعث رسول خاتم صلی الله علیه. همسری داغدار از خود بجا گذاشت و دختر هفت سالهای مثل ماه شب چهارده. دخترش در آخرین لحظات دفن میت، گفت: روی مرحوم را در قبر برایش بگشایند، تا او برای آخرین بار، با بابا احمدش، با دست بایبای کند. میگفت: پدرم مقدس بود. گناهی در عمرش نکرده بود. حتما با صاحبالامر باز خواهد گشت. برای این گریه نمیکنم، تا اجرش کم نشود. همه را با حرفهایش در بهشتزهرا متاثر کرد. روز سه شنبه بیست و دوم خرداد 1389 در مسجد امام محمدباقر (ع) مشهور به مسجد شربیانی های مقیم شهرری مراسم سومش برگزار شد. او پرواز کرده بود و خانواده را داغدار خاطرات، اخلاق و منش انسانی خود، پشت سر را گذاشته. بیش از همه یاد و خاطره اش در ذهن کودکی ِ دختر ِ هفت ساله اش باقی خواهد ماند. پدر، مادر، همسر، دختر، برادران، خواهران، عموها و پسرعموها از خانواده ی عبداللهی، زمانپور، زمانی و ... و اقوام و همشهری های مقیم مرکز از شهرری و تهران، کرج، تبریز و از شربیان آمده بودند. روز قبل، در بستر خاک آرمیده بود در بهشت زهرای مرضیه. خدایش قرین رحمت کند.

احمد شربیانی تاریخ انتشار و نگارش: 25/04/1389 تهران

ساز دل

2010-06-27T18:41:00.007+04:30

باز صبوحی سخن آغاز کرد
عربدهجوئی غزلی ساز کرد

باز جرس از نفس افتاده است
نام قشنگی که قفس داده است

مست سرابست، قلم میزند
در شب ِ تاریک قدم میزند

عاشق ِ دیوانهی پندارهاست
کاشف ِ آزردهی اسرارهاست

قصهی آن ماه، همان آه او
چشمهی مهتاب کند آرزو

شب زده و یاغی هر گفتگو
در پی تحقیق و فلان جستجو

تشنهی هر بوی، که باد آورد
قطرهی ِ بارانی ِ یاد آورد

عطر بهاران من و اسم تو
روح هزیران من و جسم تو

تشنه چراغی به لب ِ چشمهها
آبی هر آب، به سر چشمهها

باتو از این راه گذر کردهام
شاهد ِ بیتی که نظر کردهام

باز در اندوه، دلم بسته شد
سنگ صبوری ز دلم خسته شد

ساز دل ای ساز دل ای ساز دل
ســر کنـــم، آواز دل، آواز دل

مستم و دیوانه تو هستم بگیر
نیست مرا هیچ، تو دستم بگیر

احمد شربیانی: نگارش 20/06/1387 انتشار 06/04/1389هجرت شمسی تهران

زندگی

2010-06-22T19:47:00.006+04:30

زندگی هدیهایست، گرفتار که شدیم، باید روز به روز آن را پس دهیم. هرچه رخشانتر مهلت بازپرداخت کوتاه تر، هرچه پرنورتر لذت درک آن بیشتر. میپرسید: چرا؟ انسانی که اندوه را نفهمیده و با مرگ روبرو نشده، ارزش مهلت نمیشناسد.

هارمونی راز دیگر همچون زندگی ست، به ندرت انسان به آن دست پیدا میکند. اما درخت هارمونی را به خوبی میشناسد، نسیم و ستارههای آرام نیز. برای یافتن هارمونی، باید به ضربان قلب خود گوش کرد، هوا را در ریههای خویش احساس، و شکوه ماه را فهمید. باید با شب یکی شد، به گوش سنگ زمزه کرد، هووم. در هارمونی، قدرت پنهان است و در قدرت زندگی. در این میان روح را نیز نباید فراموش کرد. هرچند صدایش کوتاه است، اما استواری زندگی با اوست. تا از زندگی دور شود، تاریکی سر میرسد. پیروی از صدای روح است که به انسان قدرت میدهد. شهامت، وفاداری، دوستی و عشق همه هدیههای روح اند. روح، شمع روشن امید است تا روح را در نیابیم، نومیدی پیروز میدان زندگی است.

احمد شربیانی، تاریخ نگارش و انتشار: 01/04/1389 تهران

اسب سیاه وحشی

2010-06-19T10:42:00.006+04:30

اسب ِ سیـــاه ِ وحشی، کجا میروی به ناز؟
در پشت سر، چه دیدهای؟ ای سرو ِ سروناز
از آسمــان فتادهای؟ آیـــا ز کوهســـــــــار؟
همراه چشمـــهها شـــده جاری، به دشت باز
با یال ِ خــــود، همیشــه، دلی را ربـــودهای
بر سینه بنگری، شــده از شـــوق ِ یال، باز
رنگ ِ سیاه ِ سوخته، ز شقــایق ستاندهای؟
یا شستــــــهای به آب ِ سیاهی؟ غـَــم ِ نیاز
همچون عقاب، بال به صحرا گشـــودهای
یا چــون کبــوتری، شــده در ابر، یکه تاز
با چشـم ِ باز، چه دیــــــــــدی؟ که آب را
گستردهای، به پهنــــــهء گیتی، چو جانماز
کن نیتی، که آب ِ وضو، زیر ِ پای ِ توست
چـــونان دلی که، برای ِ نیازی، کنــد نماز

احمد شربیانی، تاریخ سرایش: 23/05/1387 تهران، تاریخ انتشار: 29/03/1389 هجرت شمسی

درگذشت ایراندخت زاهدی

2010-06-13T08:31:00.009+04:30

بازگشت همه به سوی اوست. با نهایت تأسف و تأثر درگذشت همکارمان شادروان ایراندخت زاهدی، کارمند بازنشسته دفتر آمار و خدمات ماشینی وزارت راه و ترابری را، به اطلاع عموم همکاران و دوستان و آشنایان آن مرحومه می رساند. به مناسبت هفتمین روز درگذشت ایشان و برای شادی روح آن مرحومه، همکاران و دوستانش، روز پنجشنبه 27/3/89 از ساعت 14:30 تا 15:30 در بهشت زهرا، قطعه 209 ردیف 82 گرد هم خواهیم آمد، حضور شما نیز، موجب دلگرمی دوستان و شادی روح آن مرحومه خواهد بود. احمد شربیانی

شربیان

2010-06-01T19:56:00.026+04:30

نشستی داشتم با آب دیده، یاد ایامم. غباری ریختم از جام جانم، خوش به احوالم. سحر را پیش چشم خویش، سودا کرده ام با شب. کفایت می کند گویا صبوری نیست فرجامم. سلامی نذر کردم تا تماشائی کنم، ابر از سرانجامم.

دوران ابتدائی را در بوستان شربیان زندگی کرده ام. در دره ها به دنبال تخم پرندگان گشته ام، یا جوجه های بی پروبال به آشیانه ها. گاه نیز در صخره ها به دنبال مار، که پوستش دیدنی و گویا موی حضرت عزرائیل زیور تنش بود، تلقین هراس مرگ در آدمی. گاه تا اوج درخت های تبریزی برای شکار جوجه کلاغ ها، و در انبارهای خالی به کمک ستون ها خود را بالا کشیده ام، دنبال لانه های سار، که در اعتقاد کودکی چهل روز بیشتر عمر نمی کرد گوئیا. پرهای سیاه و براق با تک رنگ هائی بنفش متمایل به سیاه، دور گردنش. تیرکمانی ساخته ام، برای شکار گنجشک ها. دزدیدن آلوچه ای را به باغ ها سرک کشیده ام، زمانی نیز به جالیزها به همراهی یاران یورش برده ایم. با همسالان به تماشای سیلاب ایستاده ایم، که می غرید و می گذشت، چون اژدهای هفتاد سر. اسب سواری را آنجا آموخته ام. شکار کبک رفته ام، آنگاه که زمین لباس سپید عروسی خوبان به تن می کرد، به زمستان ها. در گندم زار و یونجه زارها دنبال تخم بلدرچین گشته ام به فصل تابستان، قبل از آمدن داس درو به مزارع. کلاس اول دبستان بوستان را در پنج سالگی آغاز کرده ام. دست در گردن دوست همکلاسی در حیاط مدرسه، اولین صفحه ی کتاب فارسی را هزاران بار تکرار کرده ام که، آب، بابا. بابا، آب. آی اول، آی دوم. ب اول بـ دوم. به نوشتن از شربیان که می رسم، انگار بی حوصله می شوم. خاطرات بهترین دوران زندگی هرکس که همان کودکی ها بوده است.

یادم می آید سه چهار ساله که بودم، با بچه ها می رفتیم به استقبال گله های گوسفند، و ایلخی اسب ها به وقت غروب، در بهار و تابستان و پائیز. چند اسب داشتیم، یکی از کره اسب های زیبا، که دمش را کوتاه کرده بودند، از آن من بود. اسمش را گذاشته بودم: «کوله دایچا» کره اسب بی دم. زمستان ها می بردمش کنار رود، تا تشنگی خود فرو نشاند. اگر رود یخ بسته بود، به سر ِ چشمه ی آب شرب روستا می رفتیم، که سر پوشیده بود و یخ نمی بست. می گفتند، قنات به همت میرزا آقاسی وزیر محمدشاه قاجار ساخته شده. وقتی آب می نوشید، سرش را بالا می کرد، صدائی از دهانش خارج می کرد، و قطرات آب ِ دور لب هایش را به اطراف می پراکند. آن صدا را از زمزمه ی جویبار نیز، بیشتر دوست می داشتم. دلم لک زده تا در کوهپایه ها برانم، اسب رویاهای خویش را، میان کاکوتی ها و نعنا بوته های روئیده بر کناره های چشمه های کوهستان و تپه ها و دشت های گسترده ی شربیان.

یادم می آید وقتی کامیونی می آمد در اواخر تابستان، تا گندم یا غلات دیگر را بار زده، به تبریز منتقل کند. داد و هوار راه می انداختیم، به دنبالش می دویدیم، که ماشین آمده. برای بهتر دیدن کامیون، به پشت بام ِ انبارهای اربابی می رفتیم. ساعت ها می ایستادیم، تا بار کامیون تکمیل شود. ماشین و راننده را تا بیرون ده، بدرقه می کردیم، با هیاهو و داد و قال. با بچه ها تخم مرغ بازی می کردیم، در ایام عید. زمستان ها نیز سرسره بازی، روی یخ های رودخانه. با دختران دم بخت برای چیدن قارچ در اردیبهشت، به مزارع اطراف سرمی زدیم، دسته جمعی. هر نگاهی که گروه ما را می دید، انگار می کرد که کولی هائی در حال کوچ هستیم. قارچ ها با هر آسمان غرنبه ای، از خاک سر در می آوردند، به اردیبهشت تماشائی. دختران، لباس های رنگین-کمان بر تن، آواز ای یار دسته جمعی می خواندند، و ما در کرت های مزارع به جستجو، کپه خاک های برآمده را چشم می دوختیم، تا سفیدی قارچ ها برچیدن شان را، خود راهنمای ما باشند. سرما و باد و باران اثر نداشت، خستگی را از پا در می آوردیم. در بازگشت کفش ها و پاها را در رود می شستیم، توبره ی پر از قارچ بر دوش، به سوی خانه می دویدیم. گاهی دختران را می ترساندیم، که گرگ آمد. از چشمه های بالای تپه ها، آب گوارائی می نوشیدیم. نه نگران حال بودیم و نه آینده. انگار دنیا همیشگی از آن ما بود. همه چیز زیبا بود، و زیبائی همه جا گسترده، در گلبرگ ِ گل ها یا برگ درختان که انگار تخته رنگ نقاشان است. چشم انداز ِ دشت ها و تپه ها دیدنی بود، شن ریزه های سواحل رودها، مردمک چشمانی که زیبائی ها را می دید و می فهمید به دل می نشست. با این که بچه بودیم، جام سرشار لذت و سرخوشی را مدام سر می کشیدیم. آنگاه که در خنکای نسیم سپیده دم، شبنمی آسمانی رنگ می یافتیم یا روی برگ ها و علف ها می غلطیدیم. وقتی انگشت اشاره ای توجه مان را به خود می خواند، یا وقتی می دیدیم گردش و چرخش سر یا سرهایی را، که برای دیدن دوردست و نزدیک چرخیده اند، لبخندی نیز به لب ما می نشست، یا هراسی برحذرمان می داشت، آن گاه که کهن سرود و آواز سیلاب می شنیدیم، که می سرود: آپاردی سللر سارامی و می غرید و می رفت. خمیازه ای می کشیدیم به هنگام درخشش قرص خورشید در بامداد وقت برخاستن از خواب ناز، یا از خستگی گشت و گذار روزانه به هنگام غروب آفتاب عالم تاب. می غلطیدیم در زیر نور مهتاب روی رختخواب های گسترده، طاقباز دراز می کشیدیم قبل از خواب و البته که با چشمان باز و خیره به آسمان شب، تا زیبائی بهت انگیز ستاره ها را ببینیم. شاید دنبال ستاره ی انتخابی خود نیز می گشتیم. مهتاب شب، آرامشی داشت سکرآور، که جاودانه در ذهن کودکی هامان جایگاه ارجمندی یافته و آرمیده.

وقتی در صحرا بودم به هر دلیل، عالمی دیگرگونه با من بود. سبزه زار انگار برایم شعر هستم هستی هست، می سرود. آبی آب، آهنگ ناب می نواخت و فیروزه ی آسمان تماشا می کرد. گل آفتابگردان لبخند می زد. باد هرجائی، دستی به سر و زلف سبزه ها می کشید، آرایش صف ها را به هم می زد و می گریخت. گاه باد شوخ و شنگ با شاخه های درختان، کشتی می گرفت. برگ ها را وادار می کرد با ارکستر بی بدیل او، برقصند و دست و پا بیفشانند. دنیا دنیا محبت و دوستی در دلمان بود، که مجبور به زمزمه کردنش بودیم. در غروب که سرخابی آسمان خود، به دیدگان مشتاق می فروخت. غرق کودکی ها بودم. مهتاب که می تراوید شبتاب میدرخشید. بزرگتر که شدم انگار احساس نداشتم تا دلم بلرزد.

یادم می آید بیست سال پیش که بندر قشم رفتم، باز دلم لرزید. با دیدن زیبائی حجله ای، که پولک های طلائی و شال های آبی، سبز و سرخ و سفید به همراه نقش زیبای دست های حنابند عروس، آن را آراسته بود. انگار که رنگین کمان عشق خود را به آن اتاق دعوت کرده باشد. زیبائی آسمان بعد از بارش باران، به زیبائی بافت جوراب ها و شال گردن های پر نقش و نگار بود، یا به خوش رنگی فرش هائی که برای خانه ی بخت خود می بافند، دختران پا به بخت روستاهای آذربایجان. یاد خنکای تن به هنگام به آب سپردن ها به ظهر تابستان در کودکی افتادم. شوق دیدن چشمک ستاره ها در دلم جوانه زد، یاد نسیمی افتادم که به پشت بام خانه، رختخواب های گسترده را می نوردید به ناز، و حس غریب و خوشی که تن خستگان را به خواب ناز دعوت می کرد. شوق کودکانه ای یادم آمد که چشم به راه شیری می دوختم و مدام از خود می پرسیدم، چگونه حجاج راه خانه ی خدا را از روی این راه شیری آسمان پیدا می کنند؟ شوق شمارش شهاب های ثاقب وقتی شهابی سقوط می کرد و دختران به دل آرزومند، که کاش عروسکشان پیراهن عروس به تن کند. آنگاه که مست و سرشار لذت از قصه ای که شنیده بود چشم خود می بست تا خواب زندگی خوش ببیند. این روزها نیز یاد ایام همان کار با من می کند، لذت نگارش و تصویر حالتی که نمیتوانم صحنه ای از آن را توصیف کنم. زیبائی صدا زدن شادی به هنگام ریختن دانه برای گنجشگکان اشی مشی، لذت انتظار شب که میدانم، باز داستانی فانتزی خواهم خواند. یا به گفته ی آن دکتری که برای نویسنده ای ناتوان از نوشتن تجویز کرده بود، روزانه در چند نوبت هربار، ده دوازده صفحه داستان های شرلوک هولمز را باید بخواند.

احمد شربیانی تاریخ نگارش و انتشار: 10/03/1389 تهران

مرام

2010-05-22T16:39:00.004+04:30

سلامی به گرمی آش رشته، که با پیاز داغ روش نوشته: مرامت منو کشته.

نمیدانم چرا از این اس.ام.اس یا همان پیام کوتاه (هرچی شما به پسندید) منسوب به لات و لوتها، خوشم آمد. لفظ قلم نوشتنم با این تریپ مرام نمیخواند. نمیدانم! شاید هوس گرمای آش رشته به جانم افتاده باشد. جایی خوانده بودم: اگر به دنبال دانش بروی، کاغذ و مرکب و دوات لازم داری. استدلال هم کرده بود: دانش راستین، در مرکب است که غسل تعمید میگیرد، و جامه از کاغذ بر تن علم، برازنده تر است. فضل، از فاق قلم، خوراک مرکب می خورد. شاید هم، خواب دیده باشم. به یقین نمی توانم گفت. این روزها، زیاد خواب می بینم. در آن ایام دور، وقتی یاد گرفتم، بخوانم. با خود اندیشیدم: دیگر همه ی خودخواهی هایم، برآورده به خیر شده اند. چرا که توانائی در خواندن، و کشف رمز نوشته ها، جهان دیگری به رویم گشوده بود. فهم هر مطلب و موضوع تازه و بدیع، ساحل امن بی کرانی بود، به گستردگی گیتی مهر گستر. توانائی خواندن و فهمیدن، حالم دیگرگونه میکرد. و این نبود مگر، لذت واقف شدن به اسرار تازه، که قبل از آن نمیدانستم. هر روز، هر لحظه، هنوز هم چنین است، و همه به نفعم بود. با خواندن بود که آن همه چیز، یاد گرفتم. - زیاد به این کلمهء «چیز» ایراد نگیرید، زبان مادریم فارسی نیست. دیگر است. - آنگاه سئوالی به ذهنم رسید: یادگیری نوشتن به چه درد می خورد؟ همیشه باید، چیزی را بنویسی که می دانی! این، چه نفعی به حال تو دارد؟ چی، گیرت میاد؟ همه، به کل به نفع دیگران است. می دانید؟ تبار ما همه کاسبند، حبیب خدا. حساب سود و زیان، دغدغهء همیشگی آنهاست. با من نیز همیشه هست، مرده ریگم بوده لابد. نمیتوانم آن راز خود مخفی کنم. آنها در فرشی که میخرند تا بفروشند، اگر صناری سود به خانه نبرند، به نظرشان انجام کار، بیهوده می نماید. همین که نوشتم: تبارم از آن قوم و طایفه است، کاسب. نمیتوانم به خود و سود شخصی خود، فکر نکنم. بعد، با خود گفتم: شاید برای همین است که، مردم به نویسندگان راستین و صاحبان آثار، بیش از دیگر دانشمندان، احترام میگذارند. میگویند: صاحب کتاب است. بعدترها بود که فهمیدم. بعضی از نویسندگان هم هستند، که آنچه میدانند وارو مینویسند، یا چیزهایی مینویسند، که آن مطلب و موضوع را خود به خوبی نمیدانند. هیچ. حتی از کس دیگری که آن موضوع میداند هم، آن مطلب روایت نمیکنند. یا لااقل نمیپرسند، تا بدانند. انه لا یعلمون. همین طور کشکی، همچو آن فاق قلم که توصیفش نوشتم، فقط مینویسند، و مینوشند سیاهی مرکب، تا نوشتن بیاموزند. شاید برای همین بود که بدون دلیل و برهان نوشتم در بارهء «مرامت منو کشته»، بدون آن که بدانم. این که نوشتم، یعنی چی؟

ا. شربیانی نگارش: 28/02/1389 انتشار : 28/02/1389 تهران

هاجر

2010-05-03T07:49:00.017+04:30

دیشب رفت، دیگر نیست. با این که در نوجوانی داغ پدر دید و در جوانی داغ برادر، اما همیشه میخندید و میخنداند. ساده و بیریا بود. گویا اهالی بهشت همه اینگونهاند. در اردیبهشت رخت بربست. به بهشت جاودان رفت. برای همسر خود شریک خوبی بود. برای بچههایش نیز مادری خوبتر، بهترین. همه را دوست میداشت. انگار به این دنیا نیامده بود. همه از ایشان راضی بودند. دیشب جان به جان آفرین داد. دختر عمویم بود، نامش هاجر، خدایش بیامرزد.

ا.شربیانی 12/02/1389 تهران

آشتی

2010-04-20T11:58:00.008+04:30

فکرهایم، مانند اتوبوسی شده اند، که همیشه در مسیر یکسان حرکت کند، دیگر از تنوع و ابداع، خبری نیست. سلول های خاکستری خوابیده اند. شاید هم به مرخصی رفته باشند، یا بازنشسته شده، دنبال رویا می گردند. دنبال نسیم ِ باد ِ صبا، که همیشه در کمین ِ لبخندی نشسته تا همین که درخشید، آن لبخند را بقاپد و رهسپار شود. تا عطرش به گستردگی گیتی بگسترد. نسیم، دلش میخواهد دنیا از این که در بهار هست، بازهم زیباتر شود. بهار از بهار بروید. نسیم، وقتی از خوشه و گلبرگ اقاقی می گذرد. یاس در خود دارد. آه، بازهم، زندگی خوشبو شد. آسمان هم خندید. همه از شوق ِ برون آمدنش، گل گفتند. عشق هم آمده بود. دم در بود که، آواز ِ صنوبر برخاست. بلبل، آواز ِ خوشی خواند و پرید. روز در رنگ طلائی، نور او دید، پسندید، بغل را واکرد. عطر نرگس شده بود. نور هم، رویشی بود در آئینهی او. ابر از شوق سرشکش جاری. سبزهها را، گوئی از اوج تماشا میکرد. شادی از راه، فراز آمده بود. آه پیدا شده بود. همه آنجا بودند. پنجره باز، اقاقی زیبا، ارغوان مست شده، باده به دست، به سلام ِ گل ِ راز، آمده بود. شاهد ِ ناز، نه، گوئی از بهر ِ نیاز آمده بود. دوستی میخندید. آشتی بود که باز آمده بود.

احمد شربیانی، تاریخ نگارش و انتشار: 31/01/1389 تهران

فرودین

2010-04-16T10:48:00.005+04:30

ابر تیره بر سرم فکند سایه ای. امید من همیشه روشنائی، آفتاب نیمروز بود. سپس، نزول آن سرشک ِ ابر ِ تیره، بر زمین ِ تار و ریشه های ِ تاک و بعد از آن درخشش ِ دوباره ی کمان و آبی بلند ِ آسمان. شکوه آن غرور و خنده های نور، که ریشه های هر درخت و هر گیاه سبز را، به بزم ِ آن سرشک ِ تازه خوانده گوئیا. ندای ِ برگ سبز و این صدا: بلند شو بنوش، نوش. فرودین هنوز زنده است و جام می به لب نبرده، مست ِ مست نیست. هنوز هوشیار، کنار ِ ابر ِ تیره، ایستاده است. تا سپید ِ ابر را بدوزد و بهار را عروس خود کند. به آشتی، به مهر و دوستی. بهشت را، قلمرو زمین کند و میوه های خوشگوار را به دادگاه ِ یادمان بیاورد.

نگارش: ا.شربیانی 27/01/1387 تهران

بهاران

2010-04-10T10:27:00.004+04:30

دشت های ِ وسیع ِ گل های ِ وحشی، همه جا گل های ِ آبی ِ روشن، زرد ِ روشن و سفید بهاری. دیدن، چه لذتی دارد. تماشای ِ سبزه ها، آنگاه که ببینید و حس کنید با چه حرصی روشنائی می نوشند. در آفتاب ِ بهاری، قدرت بی همانندی هست. مثل ِ جادو اثر می کند. با این که اشعه ها در بهار، سردتر از نیزه های نور تابستان است. اما نیروی بیشتری گویا بهار را یاری می رساند. به نظرم، آفتاب رنگ پریده ی بهاری همان اثر اولین عشق را بر انسان دارد. هیچ فراموش نمی شود. کلام اما در بهار، قدرت نفوذ خود، از دست می دهد. هرچه بیشتر زیبائی بهار، به تصویر درآید، گویا کفاف حتی صدای ِ یک پرنده، یا بوی ِ شکفتن ِ یک گلبرگ را هم، نمی دهد. پس، باید سکوت کرد. مبادا که این سـِحر، باطل شود.

نگارش: احمد شربیانی 21/01/1389 تهران

نوروز 1389 خجسته

2010-03-13T08:15:00.007+03:30

و آن بهار رفت ، همچنان که زنـــــدگی ، بهار دیگری ز راه میرسد ، در این بهار نیز، بوی هر نسیم دلخوشی که با نفس کشیدنش دمیده بر شکوه ِ یاس های زرد ، شکوفه ها کنون که آرمیده بر جوانه های تازه رستـه ، همچنـان که آرزوی خوبتان ، همیشه پر ز عطــر و بوی نوبهـار باد ، سـلامتی و عمر پرثمـر شکوه و گشت ِ سال ها و سال ها به کام هر عزیزتان خجسته باد و لحظه لحظه های زندگی ، چو دوستی ، چو آشتی. بهـار در بهـار.

ا. شربیانی 20/12/1388

سلام و شاد باش بر دوستان یکدل

2010-02-23T16:41:00.021+03:30

آئینه میشوم، در خیال ِ نور.

میتابم، از درز ِ خانهها.

خیل ِ عظیمی به خنده، به شادیند.

در سبزهزارهای ِ جنوبیترین قارهی ِ جهان خورشید، بیداد میکند.
گلهای ِ آفتاب، به شادی نشستهاند، جام ِ عطر ِ دل انگیز در بغل.

به صف، درون ِ باغچه، لبخند میزنند.

شادی به راه ِ آمدن از کوهپایهها.

چشمان ِ کودکی برق میزند، از دیدن ِ هوس ِ عشق ِ مادرش.

آواز ِ جویبار، زمزمه آغاز میکند.

چشم ِ پرنده، در اوج ِ آسمان، لبخند میزند، به پرواز ِ شاپرک.

گویا جوانه نیز، سر ِ خود، با نسیم هموار میکند.

این جا، هنوز پنجرهای رو به آفتاب، غمگین نشسته، دلش جای دیگر است.

جائی که، هر نفس، با یادهای ِ کودکیش، زنده میشود.

برخیز، بگشای پنجرهی رو به عطر ِ دل آرای ِ کوچه باغ.

این جشن را بچرخ، بچرخان کمند ِ خویش.

غمها همیشه هست.

دل را چو آینه بیارای، با سبزی ِ چمن.

نرگس، کنار ِ چشمه نشسته است منتظر.

چشمش، به راه ِ آمدنت، خیره مانده صبح.

بنگر به آب ِ نهر.

خود را ببین، در ترنـّم ِ آهنگ ِ جویبار، زمزمه شو، ره سپار، با رود ِ روح ِخویش.

از جسم و جان گذر کن، غبار شو.

از رنگها بچش، شیرینیاش عسل.

با بوی ِ قهوه درآمیز، در چای ِ تازه دم.

یک دم بخند، با لالهی هلند.

دامن کشان، چون غنچهای که بشکفد، یال باز کن.

پروانهها به دور ِ تو، پرواز میکنند.
آیا ندیدهای؟ در کوچه باغ و گذرگاه همدلی، آن یال، آن کمند.

شاد باشید

تاریخ انتشار: 04/12/1388 هجرت شمسی سرایش: ا. شربیانی 21/11/1387 تهران

ای دل ای دل

2010-02-18T20:09:00.009+03:30

ای دل ای دل

باز لرزیدی از احساس بهار
ای دل ای دل چو یک ساز دیدی

باز نالیدی از آن چشم خمار
ای دل ای دل چو رازی شنیدی

باز رنجیدی از ابروی نگار

ای دل ای دل چو مهتاب چیدی

باز بالیدی از آن بوته خار
ای ای دل چو بر گل رسیدی

باز باریدی از ابری پر بار
ای دل ای دل چو شادی چشیدی
....

تاریخ انتشار: 29/11/1388 هجرت شمسی سرایش: ا. شربیانی 28/08/1387 تهران

جنون یک

2010-02-04T07:53:00.021+03:30

همین جا،
چشم را،
در رهگذار ِ باد،
بگشودم،
نمیدیدم.

همان ابری که پر باران،
همان کو درد در غم،
آب را با ابر گسترده،
همان ابر سیه،
نگذاشت.

همان دم،
چشم خود بستم.
به خود گفتم،
چه سان؟

ز دوریها و غربتها،
چو یک آئینه،
بالیدم.

و باز،
آن نور را،
یکدم،
چو عـِطر ِ یاس،
بو کردم.

صدای ِ تندر و غرش،
ز کوه ِ بیستون آمد.
ابر آغید،
سهند نیلگون،
دریاچه بر سر،
تشنه شد جاری.

همین جا،
باز، خندیدم.
بسان ِ آن کلنگی که،
به کوه بیستون خندید، خندیدم.

جنون، از دور پیدا شد.

کنون، آن تیشه را،
بر فرق ِ خویش، میدیدم.
و شیرینی که با خسرو، به تخت آسمان بنشست، یا نالید،
نمیدانم.

صدای ِ رهگذر، گم شد.

زمان بگذشت.

بهشت از دور پیدا شد.
همان جا، شادیم را در نسیمی، آرزو کردم.

چو رویا، پیشم آمد، آرزو گم شد.

من اما همچنان، در خنده بالیدم.
به خود گفتم، بهار دیگری آمد.

زمان از نو، ترنم کرد بر آغاز باریدن، سبوی ِ تشنگی، از جوی ِ جان، پر شد.

جهان را باز، گلشن شد.

من از خود، بیشتر دیدم.

توان ایستادن.
راه بگشودن.

همین جا، چشم بگشودم و میدیدم.

احمد شربیانی تهران 15/12/86

داغ شقایق

2010-02-01T10:06:00.005+03:30

دیگر از داغ ِ شقایق چه خبر؟
دشت را، حیرت ِ شب، میدانم.
تیر ِ غیبی که ز صیاد، به آهوی ِ دلی
قطره خونی که چکید، از دل ِ دوست.

اشک، درچشمه، مهیا، برپا.
شوق ِ پیوند ِ گلی، با دنیا.
منظر ِ صبح، به سوی دریا.
آری، آری.
شستشوی ِ دل ِ غمگین ِ هماره شیدا.

ابر ِ غمگین ِ مه آلود ِ خزان را، چه خبر؟
بغض را، میگویم.
قطره را، شوق ِ بارانی ِ جان.
از همان شوق، که کبوتر دارد.
که وزد نرم و کند خیس.
درد ِ تنهایی ِ هر برگ ِ خزان.

بغض را،
مثل ِ گودال ِ عمیقی که، ببلعد، هرچه موج است در آب.
کار خود می دانم.
گوئیا، در ترازوی بهار، داغ تابستانم.

راه را باز کن، ای کوچه محل ِ قدمت.
خون و رگهای ِ دلم، پرپر ِ فرش ِ گذرت.

احمد شربیانی - 12/11/1388 تهران

عشق و اشک

2010-01-25T13:42:00.003+03:30

عشق و اشک را رازی و رمزیست دیرین، قطره های اشک، عشق جاریند، جلای روح، یادگار ازل برای زدودن گرد و غبار و زنگار دل، همیشه دل ای دل، آسمان هم که عاشق شود، رنگ آبیش اول سپید ِ سپید میشود، بعد خاکستر نشین عشق. چون به جانان نمیرسد، میبارد. او عاشق دشت لاله و گردنبند ِ زنبق دره هاست. سرازیری تپه ها می پسندد. سبزی ِ دار ِ درختان ِ سربلند. سروهای کهن سال و سایه فکن را، معشوق خود می بیند و می پندارد. با خود می گوید: همیشه دستانشان بسویم درازست. آغوش گشوده اند به پهنای ِ آسمان. خود را از زمین به سویم می کشند. آسمان، پیچک ها را که تماشا میکند، می بیند که چگونه قد کشیده اند، دور درخت و بوته ی عشقشان پیچیده اند، از شوق، چشمه ی اندرون دلش، زلال و زلال تر می شود، سپید سپید. دور چشمانش را مه میگیرد، آن گاه، لبریز لبریز میگردد. بدین سان است قطره های عرش نشین، فرش نشین زمین میشوند. قطره های عشق جاری، تا به زمین میرسند، توسط معشوق نوشیده میشوند و بانگ نوشانوش بلند ِ بلند. زمین، قطره ها را چون شبنمی که گل، می بلعد. سیراب که شد. زمین نیز، دست در دست آسمان، راهی میشود. قدم زنی با معشوق، زیر باران بدون چتر. رهگذارشان اول کوهها و کوه پایه هاست. سپس، به خلوت دره ها قدم میگذارند. آنجاست که از شادی می غرند. دست در دست هم میدوند، سراشیب ها و گودی آبشارها را. فلوت و نی سحرآمیز می نوازند. باد را نیز صدا میزنند. تا هم صدا شود، گروه همسرایان. سنگریزه ها را می سابند و نوازش می کنند. خسته که شدند، قطرات آهسته تر ره می سپارند. فرصت می کنند در چشمان نرگس، خویش را بنگرند. رنگشان همان رنگ قبلی آسمان است. برای همین، اسم مجموع قطره ها را آب می گذارند. تا باز که به بالا رفتند، رنگشان باز آبی شود. آبی روشن، یا لاجورد، یا فیروزه بر نگین ِ آسمان ِ عاشق.

ا. شربیانی 04/11/1388 تهران

کاروانسرا

2010-01-22T11:04:00.007+03:30

قلبم کاروانسرایی قدیمی است. همه می آیند و می روند و هیچ کس نمی ماند...هیچ کس نمی تواند بماند ..که مسافرخانه جای ماندن نیست. می روند و جز خاک رفتنشان چیزی برای من نمی ماند. عرفان نظرآهاری

شعرهای عرفان نظرآهاری را دوست میدارم. احساس زنانگی در شعرهایش موج میزند. کمی هم فمینیسم. همیشه موضوع بکری پیدا میکند که با ایرانمان، رشته ی اخوتی دیرینه دارد و همخوانی. دوستی یکی از شعرهای عرفان را با عنوان: قلبم کاروانسرایی قدیمی است. با من شریک شد. شعر احساسم برانگیخت، بنویسم. نوشتم: کاروانسرا همان خانه ی خداست، دل مردمان و مکانی مقدس، مسجد، دیر، کنشت و کلیسا. در آن مکان ها هم، کسی برای همیشه مقیم حریم ِ حرم نمیماند. مردمان می آیند دلشان را صفا میدهند، و زنگار میزدایند و میروند.

کاروانسرادار، کارش امانتداریست. سرایدار ِ خانه ی خداست، پدر ِ پیر، و سرپرست آن خانه است. کاروان که رسید، دستی به سر و گوش ِ مسافران ِ خسته، می کشد. در زمان ِ ترک ِ کاروان هم، مسافران را، بدرقه میکند. کمی و کسری سفرشان را تکمیل، و به آن ها آذوقه ی راه میدهد. گاه بعضی، مدت بیشتری مقیم میشوند. تنوع، در مسافران خسته و رسیده از راه های دور و نزدیک، خیلی هم بد نیست. کاروانسرا، مرکز سرزمین های اطراف است، و شاهراه اطلاعات. داستان ها در دل دارند، که گاه میگویند، مسافران ِ خسته. زندگی هم، چیزی جز این، نیست. کاروانسرا داری. اگر خوب نگاه کنیم، همه مان این کاره ایم. شاید هم، پانسیوندار باشیم. یا صاحبخانه ای. خانه ای را که فکر می کنیم از آن ماست، مدتی به رهن و اجاره به دیگران میسپاریم. مستاجران، مهلتشان که تمام شد، باید بروند. جستجوی خانه ای، برای رهن یا اجاره، تا فرجامی دیگر. خانه ی اصلی هم که دل باشد، کاروانسرایی بیش نیست. به گفته ی سعدی ِ شیرینکام: هر که آمد عمارتی نو ساخت، رفت و منزل به دیگری پرداخت. پس همان بهتر، که با مسافران ِ خسته و از راه رسیده، کنار بیاییم. دوستان جدیدمان را می گویم. زیباترین لحظه ی زندگی، همان لحظه که در آن هستیم. دنبال بهترش نگرد، نیست. جسته ایم ما. حالی خوش باش و عمر بر باد مده. بر کودکی که تنهایش می بینی سلام کن. حال و احوالش بپرس. تازه ترین و خنده دارترین ماجرائی که برایت پیش آمده، برایش تعریف کن. با راننده ای که در ماشینش نشسته ای، تا به مقصد برسی یا نرسی، سر صحبت باز کن. با غمش شریک شو. حرف دلت بیرون بریز. شوخی کن با پرنده ها. به دیگرانی که اخم میکردی، روی خوش نشان بده. به آبدارچی اداره، صبحت بخیر بگو. برایش هدیه ای خیر، ببر. برو به پارک، با سروها و مجسمه ها خلوت کن، بگو و بخند. یک روز تنهای تنها، قرار بگذار و بهترین رستوران شهر را نشان کن. از آنجا بهترین غذایش را، برای کسی که کوچه ی شما را هر روز تمیز می کند، بخر. هر پرنده ای را که دیدی میخواند، فکر کن یکی برایت پیام فرستاده. رمز پیام را در ذهنت بگشا. ببین دوست چه میگوید. پیام ِ مهربانی برای دوستانی که نامشان همان دم به یادت آمده، یا برای دوستی که با او کدورتی به هم زده ای، با همان پیامبر ِ پرنده، بفرست. با باد، سخن بگو. با حافظ، حرف بزن. به خانه که رسیدی، گلدان ها، شمعدانی ها را، آب بده. با پارچه ای برگ های سبزشان را خیس آب کن. به ابرهای ِ سپید، لبخند بزن. اگر باران آمد، برو زیر باران. چتر لازم نیست. بگو زندگی، هنوز، خسته نیستم.

ا. شربیانی 01/11/1388 تهران

زندگی

2010-01-15T12:34:00.008+03:30

زندگی همیشه زیباست، جنگل و کنار دریاست
گاهی کوهی سربلنده، گاهی مرغزار رویاست

قلبای پاک و صبوره، قطره ها، ناوک ابراست

گاهی وسعت شهامت، گاهی ترس از خود دنیاست

گاهی آسمان آبی، گاهی ابری که مهیاست

گاهی غم ها گاهی شادی، گاهی شور و عشق و غوغاست

گاهی فرصت ترنم ، دیده های پر ز اشکاست

گاهی تاریکی، گاهی نور، چون نسیم ِ صبح ِ دلهاست

گاهی مستی، گاهی رقصه، گویی یک عروسی برپاست

آرزوی برگ و پائیز، جویبار رام صحراست

گاهی چون رنگین کمونه، گاهی تندباد و شنهاست

گاهی سرد و برف ِ یکرنگ، گاهی چون بهار ِ گلهاست

احمد شربیانی 06/09/1387 تهران

می سپارم دست باد

2010-01-06T10:45:00.019+03:30

می سپارم، دست باد.
این دل، گرچه پائیز است.
یا از برف، سرما می کند بیداد.
می نشانم،
بوته های نسترن را،
در بهاران خیالم،
دل شود آباد.

هنوز،
این دیده غمگین است.
کام دل می گیرد،
از ابری که،
بر دار ِ درختان،
سبزه ها را،
برف و باران می سراید شاد.

در خیالش،
باغ انگوری که گم گشته،
به دنیا می زند فریاد.

تو اما،
هیچ،
از طوفان پائیزی نترسیدی.
نلرزیدی، ز سرمای زمستان ها.
همیشه،
شوخ ِ چشمت را،
به آب شبنمی شستی.
پریدی.
قاصدک را، بال و پر دادی.
پیامت را، نوشتی،
بر درختی پیر، پُر رویا.
نپرسیدی.
کجا؟
کی؟
قاصدک آیا فرود آمد؟

امیدم،
باز می گردد.

کنون،
این سرزمین ِ پیر، آباد است.
شکوفان گشته از باد بهاری.
گوئیا، آن نور در راه است.
سبوی ِ یاس، عطر ِ نسترن دارد،
کنارم قاصدک.

دستی که،
در کار است.

ا. شربیانی 5/12/1387 هجرت شمسی تهران

پروانه ها

2010-01-04T11:43:00.005+03:30

پروانه ها را می جویم. باز بپرند. روی گل ها بنشینند و بال ها هر از گاهی به هم زنند. روز را می جویم، که روشنائی به همراه آورد. کاش کلمات ارزش خود با نوشته هایم از دست ندهند. می ترسم به واژه ها بی حرمتی کنم. کاش سهراب زنده بود. به کلام جان تازه می بخشید.

ا. شربیانی 14/10/1388 تهران

ترانه ی زمین

2010-01-04T11:18:00.009+03:30

نگاه کن

ترانه ی زمین

خیالم آرمید اندکی

مست آبی و هر آنچه آسمانیم

ببین

سپید بر سیاه

جنگ و رنگ نورها

به پشتوانه ی زمین، علیه خواب شب

سیاه نیست

نور میدمد به شب

به انتخاب خود بهشت گشته گوئیا

مواظبت کنیم از بهشتمان زمین

*
چه آبی قشنگی از سپیده سر زده

سال جدید فرنگی هم مبارک

ا. شربیانی 09/10/1388 تهران

چشمه ی ماه

2010-01-04T08:44:00.015+03:30

یاد ِ ابری که گذشت،

پر ز اندوه ِ درخت،

خواب، رویا شد، اقاقی دل شست.

نور ِ رزشاخه ی سرخی که به باران خندید.

آسمان آبی ِ آب،

و به آرامی ِ هر قطره ی خواب.

ماه بنشسته به دیوار ِ سیاه ِ دریا.

حیرت ِ این دل ِ باران زده در بستر ِ آب.

عطر ِ یک گمشدگی، در پی اش هوهوی ِ باد، لرزش ِ چشمه ی آب. یاد هشدار، که پر گشت سبو، در سرازیری ِ اندامِ ز یک چشمه ی ماه، که تابید، روئید.

ا. شربیانی 14/10/1388 تهران

رخ طبیعت

2009-12-30T11:51:00.000+03:30

کشتی یی گمشده در ساحل، راه

2009-12-05T08:23:00.026+03:30

باز هم، پــر زده ام،

دل، به رویـا زده ام.

سخت، تنها و صبور،

درد ِ هجران، ره دور.

صحبت از آینه ها،

شهر فرنگ،

رفته شاهد، تو کجا؟

های، عاشق ِ آن ور ِ رود،

این سر ِ رود.

جام دوشین جهان بینت کو؟

یال و کوپال دل آذینت کو؟

شاهد ِ شهر ِ نگاه.

چیده این سفره ی راه؟

با کسی همسفری؟

راه ِ ره، می سپری؟

...

بگذرد درد، همه درد،

ره رها کن، برگرد.

با همان جام ِ بلورین ِ پر از شهد و عسل، زندگی کن، کمی از حیرت و حسرت بگسل.

تا کی از آن دل بیچاره، وفا می طلبی؟ مرحمی نیست به دستت، که جفا می طلبی؟

کوچه ی تنگ، و یا دشت پر آه.

کشتی یی گمشده در ساحل، راه.

احمد شربیانی 14/09/1388 تهران

پرتو عشق

2009-12-01T13:41:00.005+03:30

پرتو عشق که تابید. دل را بنا نهاد، بافت. تار و پودش همه از جنس احساس، می تپید. آهنگ هستی می سرود. سرود دل بود که نسیم را زاد. آن گاه سرود، ره برد به تماشای پرنیان. گل ها و سبزه ها. نسیم با آب و خاک همدم شد. سپس، نوری چکید که پرتوی از عشق داشت. فرشتگان آغاز به راز، در یادشان پروانه ها. آن گاه شاعران پیدا شدند. مشاطه گر. ابزارشان ته مانده ی سرود هستی. خلقت ادامه داشت. احساس ِ شاعران، این را نموده بود. توصیف ِ پرتوی که، چشمشان یک لحظه دیده بود. آن جایگاه شعر، بعدا بهشت برین شد برای ما.

احمد شربیانی 10/09/1388 تهران

دره ی دوی دا

2009-11-30T09:13:00.003+03:30

پرنورترین ستاره های زمین، در سرزمینم می رویند در شربیان، گل های نرگسش را چون بنگری، کنار چشمه ی آغ بلاغ. آن جا، اطراف مسیر جویبار، علاوه بر گل های نرگس زیبا و دلفریب. ستاره های زمینی دیگری نیز هستند. ستاره های الوان. انگار رنگدانه ها نیز، همراه آبی آب، از چشمه جوشیده اند. جویبار، پس از پرواز از صخره های سر راه، فرود که آمد. در سرازیری از دره ی "دوی دا" می گذرد، بالای شربیان ِ آرمیده در پای کوهسار قاسم داغی، ادامه ی قافلان کوه میانه. از ابتدای دره که نگاه کنی، پرواز آب و آبشار می بینی. کمی هم آبی آسمان و سراشیب کوه. اما برای دیدن ستاره ها و کهکشان رنگ ها، باید قدم به دره بگذاری. در گودی دره و زمین های مسطح اطراف جویبار، برای آرایش بیشتر عروس دره ی ما، درختان پراکنده ی دیگری نیز روئیده اند. شاید هم پدر بزرگ آن ها را کاشته، یا دیگران. زردآلو، بید و چنار بیشتر به چشم می آیند. تک و توک آلوچه و سیب و بادام نیز هست. چسبیده به صخره ها، کمی دورتر از آبشار، کندوهای عسل آرمیده اند. در سبدهای بافته از شاخه های نازک بید، و گل مالی شده. برای جلوگیری از نفوذ سرمای زمستانه. در بهار، سربازان و کارگران اونیفورم پوش، یا همان زنبوران عسل. هر گلبرگی را می بویند و می پایند. تا به موقع شهدشان بنوشند، و برای زمستان نیز ذخیره کنند. در شان های عسل ساخته از موم شش گوش منتظم. دره انگار، کهن دیار آن هاست. زمزمه ها و بگومگوی افراد پادگان با شکوفه ها، هر موجودی را سحر، و به خواب می کند. حتی مردان کار هم که وارد دره شوند. با شنیدن ورد ِ وزوز زنبورها خمیازه می کشند. سایه ی بیدی کهنسال پیدا می کنند، و دراز می کشند. انگار، به بهشت گمشده ی خویش، باز گشته اند. زمستان و پائیز، کسی به کندوها سر نمیزند. در بهار و تابستان نیز، کار سرکشی، بیش از یک، یا دوبار در سال نیست. آنجا کشوری ست خودکفا و خود اتکا. گاهی در کندو، زنبوری عادی در غذای ملکه، همان ژله رویال، شریک می شود. آن گاه در اوایل بهار، لشگر دیگری زاده می شود. ملکه ی جدید، با سربازان و ارتشش، به شاخه ی کوچک بیدی کوچ، و آن جا تجمع می کنند. در چنین حالتی، باید کندویی تازه و خالی جست. شاخه را برید، و داخل کندو گذاشت. بقیه ی کار را، سازندگان قلمرو جدید، خود به سامان می کنند. اگر بیش از چند ساعت، از تجمع زنبورها در شاخه گذشت، کسی آن ها را داخل کندویی جدید جای نداد. خود، شکاف صخره ای می جویند، و کاخ و خانه ی خویش، آن جا می سازند. از این صخره هاست که، گاهی شیره ی عسل ناب می چکد، و با آبی آب سرازیر می شود. از آب چشمه ی "دوی دا" که بنوشی، چون عسل شیرین است. نگارش احمد شربیانی 08/09/1388 تهران

مولودی

2009-07-05T19:23:00.016+04:30

میلاد مولا علی امیرالمومنین(ع) بر همگان مبارک

دوباره از دو جهـان، بـوی یـــار می آید

زمین جـوان شــــده، گویا، بهـار می آید

صبا به جلوه درآ بازهم هوا خوشبوست

نسیـم ِ صبـح، به شــوق ِ نگـــار می آید

علی ز کعبـه، درخشیـده، آفتـاب ِ جهـان

چـو توســنی، به رکـاب ِ ســـوار می آید

به غزوه های رسول عاشقانه می جنگید

چو بنگـری، به جهـان، ذوالفقـار می آید

به نـام ِ سـاقی ِ کــوثر، ســبـــو بگردانیم

امیـــر مــــــا، سـنــــد ِ افتخـــار، می آید

احمد شربیانی: در تاریخ 24/04/1387 هجرت شمسی به تهران سروده شد.

حیرت

2009-06-08T18:14:00.006+04:30

و هنوز حیرانم، حیرت از سبزی هر سبزه که برگ، حیرت از بودن و آرامش و مرگ، حیرت از گردش چرخ، راحت و زحمت و برخ، باز باریدن باران که تراوید ز ابر، یا زغرّیدن رعد، که بغرّید چو ببر، حیرت از صبح که روشن می خواست، قامت هر شب تار، حیرت از صحبت و یار، حیرت از نور به روز، مادران دل سوز، حیرت از خیسی احساس بشر، در تراویدن یک شبنم ِ تر، که چو روئید ز اندوه، جهان یکسره سرد، یا چو خندید، زمان یکسره شاد، حیرت از برگ گلی، شعر و آهنگ دلی، حیرت از چهره ی خورشید به هنگام غروب، ارغوانی، مرغوب، حیرت از خوشه ی یاس، ای دل هرگز مهراس.

برخ = نصیب، بهره، قسمت

احمد شربیانی 18/03/1388 تهران

رویای بعد از نیمروز

2009-06-01T11:10:00.008+04:30

رفتم خانه. ساعت حدود سه بود. نهاری مختصر خوردم و برای مطالعه دراز کشیدم. خوابم برد. خوابی دیدم: دیدم در یکی از شهرهای ایتالیا هستیم شاید. با دوچرخهای. بچههایم کوچکتر از سن امروزشان بودند و پشت سرم سوار دوچرخه. در اطراف ساختمان ها، مثل شهر ونیز، که ونیز نبود البته، همه جا استخر آب بود. مرتبط و پیوسته با دیگر استخرها. میدانهائی وسیع با کوچههائی درخور. با دوچرخه روی آب در حالی که بچهها پشت سرم سوار بودند، دوچرخه سواری میکردیم. در استخر آب و روی آب. پاهایمان توی آب بود تا کمر. البته استخر عمیق بود ولی موجی نداشت.

بچهها پرسیدند: آیا در حالت مواج و طوفانی هم میتوانی برانی؟

دوچرخه سواری خیلی لذت بخش بود. با حرف بچهها، در آب موجهائی پیدا شد. با لذتی وصفناپذیر، روی موجها، مخصوصا برای ایجاد هیجان بیشتربرای بچهها، دوچرخه را هدایت میکردم. آنها یکسر میخندیدند، لذت وجودشان را پر کرده بود. ناگهان همگی خود را، در یک مکان جادوئی، کاخی زیبا و در خانهی دوستی دیدیم.

همسر مهربانی داشت. ما به هر گوشهی خانه که میرفتیم، دیدنیها و زیبائیها بیشتر میشد. میزبان، دائم از ما پذیرائی میکرد. میزبانی مهربان و بینهایت دوست داشتنی بود. قبل از دوچرخه سواری هم، در خانهی استادی بودیم که ایشان هم برایم دوستی بود ناشناخته. ولی او، ما و مخصوصا مرا میشناخت. آنجا هم میهمان بودیم. سرشار از لذت.

زمانی که با بچهها میخواستیم از خانهی آخرین خداحافظی کنیم. معلوم شد. برای ورود به آن قسمت از شهر یا کاخ یا خانه. قبلا کفشها را در آوردهایم و آنها را در جائی دورتر گذاشته. خانم خانه برای طی مسیر ما تا محل کفشها، کفشهائی مخصوص گشت و گذار داخل شهرک، بیرون ِ خانه، برایمان گذاشته بود، که شبیه کفشهای خود ما بودند. او توضیح داد: میتوانستم بگویم کفشهای خودتان بیاید. نخواستم. پیش خود گفتم اینجوری راحتتر هستید.

آنها برای بدرقهی ما راه افتادند. بیرون و در محوطه، استادی را دیدیم، که قبلا خانهی ایشان نیز بودیم به میهمانی. در گذر از کنار ما با من دست داد. به راهم ادامه دادم. تا پنج و یا شش متر یا بیشتر، دستش را از دست من در نیاورد. دستش همچنان کش میآمد. بالاخره با لبخندی که نشان از مهر بینهایتش به من بود. رویش را برگرداند.

بیرون شهرک یا کاخ، مانند دشتهای برنج و شالی ِ درو شده، به زیبائی بازسازی شده بود. رنگهای زرد و رگههائی از رنگ سبز به جای خاک، آسفالت یا چمن. زیبائی معماری بیرون، در تصور نمیگنجید. آن چنان پیچها و برشها و دالبرهائی که جائی ندیدهام. زیبائی نماهای ساختمانها نیز از بیرون، از حد تصور و توصیف آدمی خارج. مانند تابلوهای نقاشی.

من پرسیدم از خانم خانه، اگر کسی سویتی یا آپارتمانی بخواهد اینجا بخرد در این شهر؟

آن ها گفتند: هر دو باهم؟ سپس اضافه کردند، اینجا هتلی هم دارد. یک ماه اقامت شش میلیون تومان.

حدس زدم قیمتها چه جوریست.

گفتم: بچهها، اگر به من اجازه دهید، هر چه داریم میفروشیم و اینجا جای کوچکی میخریم. من ساکن میشوم و شما نیز هر وقت آمدید، جائی دارید. آنها سر به شانهی من گذاشتند و راضی نبودند. خارج از شهرک یا کاخ دوستانم، شهر دیگری بود. زیبائیش از حد تصور آدمی فراتر. قابل توصیف نیست. همه جا از تمیزی برق میزد. آسمان خراشهائی با معماری جادوئی و غیرقابل توصیف.

یادم آمد زمانی که ما در قصر بازی میکردیم، من جداگانه هم وجود داشتم. آنجا برای سرگرمی، با آرزو کردن، با هر کسی که میخواستیم، بدوبدو میکردیم. پلکانهائی بود که میتوانستم فقط من از آنها بالا و پائین بروم. از دست تعقیب کنندگان در بروم. کسانی که میخواستند، از ما یا از دیگران عکس بگیرند. وقتی کلید عکس گرفتن را عکاس میزد. چیزی از آسمان تو دستانش میافتاد. کسی که عکسش را گرفته بودند. اگر میخواست عکس به همان صورتی که او میخواست چاپ شده در دست عکاس ظاهر میشد. برای مثال وقتی من در طبقهی بالا بودم. از من هم عکسی برای روزنامه یا نمیدانم چه کاری گرفتند. بدون درخواست از خودم یا موافقتم، عکسی که در دست عکاس افتاد، باز نشد. سپس هم محو شد. کسانی که میخواستند، دیگری صحبت آنها نشنود. با اشارهی دست، نوری میفرستادند. دیگر صدای آنها، به گوش دیگران نمیرسید. گاهی در خواب بهشت را دیدهام. البته نه قسمت مسکونیاش را. آنجائی که اجدادمان، حضرات آدم و حوا بودهاند. صحنهی آمدن مار را. بین درختان. مکالمهاش به جدهی ما یا همان داستان وسوسهی حوا. سپس خوردن سیبی و پشیمانی آدم و عصبانیت فرشتگان حق. البته احترام آمیز. اینجا شباهتی به آن بهشت که پر از درخت بود نداشت. این جا شهری بود در ایتالیا، اصلا فکر میکنم بهشت نبود. توصیفش کردم تا تعبیر کنید.
احمد شربیانی 11/03/1387 تهران

فرزند ایران

2009-05-17T10:13:00.011+04:30

من پـر از، بـاران ِ بارانـم هنـوز

در دلـم، دل تنـگ ِ یارانـم هنـوز

گل به گل، گلبرگ مهـر و آشتی

دسته دسته صبح، حیـرانم هنوز

چشمه هــای ِ آبـی ِ کـوهی بلنــد

جویبـاری، دشـت و دامانم هنوز

نسترن ها یـاس، دردل کشته ام

خوشه خوشه نخـل ِ آرامم هنـوز

بـوتــه های ابـر ِ چشمم در گـذر

سبزه زار ِ خاک ِ ایـرانم هنــوز

در بغل گل بوته ی صلحی سفید

سـرخی ِ خون رنگ ایـمانم هنـوز

پرچـمی افراشتـم، در بـاغ ِ بـاد

گوئیـا، فــرزند ِ ایـــرانـم هنـوز

***
احمد شربیانی 27/02/1387 تهران

رحلت

2009-05-16T18:29:00.011+04:30

بـاز لبخندی دگـر کوچید و رفت

آسمـان را زندگی پوشیـد و رفت

باز، باران چشم ها را خیس کرد

اشکها را ابر ِنـو نوشیــد و رفت

بـاز، درگــاه دعــاهــا، بــاز شـد

قبـــــله گــاه قلـب هــا، آواز شـد

چشمه چون بوسید عطریاس را

در مسیر ِ جـویبــار، آغـاز شــد

احمد شربیانی 26/02/1386 تهران

عقد یک خاطره

2009-05-16T13:25:00.016+04:30

رگ ِ گلبرگ، ز خوش رقصی آن ابر تپید، ساقه با پیچک ِ نوخاسته، عهدی می بست، به تماشای بهار، عقد ِ این خاطره، در معبر باد، پیش ِ یای ِ خورشید، و صلیبی ز درخت، که به اندازه ی خوشبختی بود.

احمد شربیانی 21/01/1388 تهران

خوشه چین

2009-05-10T12:27:00.010+04:30

من خوشـهچین دامـن دشـت و طبیعتم، در وسـع طینتم، گاهـی نوشتـهای، گاهـی ترانـهای، میراندم به پیش، من یال اسب را، چسبیده پر ز بیم، گاهی صداقت یک ابر و قطرهای که میچکد از ابر و آفتاب، انگار میرباید از وجود، تنها توان من، احساس را سوار سمندی در میبرم ز معرکهی در زیر ماهتاب، گاهی به قهقههای شاد میشوم از جواب کبک، لبخندهای ز ناز، گهگاه میگریم ابر را، در صفحه ی سفید، با سرعتی شگفت، در ارتباط با جهان، گاهی نسیم را میپرورم درون دلم، چرخشی مدام، در این شگفتی دنیا، بهشت سبز، گاهی از این که سالها، تنها مصاحبم مونیتوری، اعداد و الگوریتم، خسته میشوم، آنگاه مینویسم، از بهر دوستی که دوست داشت، پرواز را، دل را گرو نهاد تا آشتی کند با یاد، و آرزو به باد دهد، هر دم به انتظار. احمد شربیانی 20/02/1388 تهران

رنگین کمان

2009-05-04T11:03:00.006+04:30

رنگین کمان می گشت دنبال رنگ دل، از دره ها گذشت، در کوهها نشست، از شب ستاره چید، مهتاب را که دید، در کوچه باغ یاد بر انگیخت عشق را، برخاست آفتاب با دهن دره ای رو به سوی غرب، پاشید نور به هرگوشه سایه ای، رنگین کمان به دیده دید، هر رنگ ناب را، دامن کشان با آفتاب گشت، وقت غروب دامن پر از شقایق و از لاله های زرد، با ارغوان در آشتی اندوخت شاخه ای، زنبق بهانه نیاورد، آبی درنگ کرد، آندم، بر آسمان خزید ابری که دانه ی اشکی فرو فشاند بر بال نسترن، یاس کبود و اقاقی و سوسن شستند خویش را، خاک زمین بلعید نوش را، اما، گلهای دامن رنگین کمان خیس شد از ابر فرودین، آنگاه در غروب، رنگین کمان بر بستری ز آسمان یک کمان کشید، هر رنگ را ردیف بیاویخت یک به یک، آنگه شمرد هفت شهر عشق را، او آفریده بود رنگینه خویش را.

احمد شربیانی 15/02/1388 تهران

بهار

2009-05-03T13:12:00.042+04:30

فصـل ِ بی بارانی ِ دیگــر رسید . . . . ابــر را دلتنگی ره، سر رسید

شبـنم از دلبـرگها، نـوری چشیـد . . . . قطره اشکی نقش گلبرگی کشید

بـاز بـاران، زیـر بارانهــا خـزید . . . . باور ِ باران، ز ابری گـل خرید

شبنم از گلبوته ها، گـل را شنـید . . . . تا زمین خشک را، باران چکید

روز، از دلتنگی ِ دل، بستـه شـد . . . . آرزوی ِ خوبی از گل رٌسته شد

باد و دریا، موجها را خستـه کرد . . . . شادی پـرواز را، گل دسته کرد

ماه را دریـا، چـو پشت ِ ابـر دیـد . . . . در نسیمی، مـوج را، آبی کشید

بــال بگشــــــــــودند، دل آوازها . . . . در غـروب ِ کوچه ها، پروازها.

احمد شربیانی 14/02/1388 تهران

فراموشخانه

2009-04-15T13:31:00.004+04:30

گم کرده ایم و آسان میگیریم دست های کودکی مان، خنده هائی را که به فراموشخانه فرستادیم به قیمت داروها اضافه کنیم، و ده، بیست، سی، چهـل را از زیر پایمان برداریم. شاید بار دیگر بتوانیم آن اسب چوبین را سـوار شـویم. باید صف مـدرسه را مرتب کنیم. به کلاس درس سلام گوئیـم. بگـردیم، تا نیمکت ها را پیدا کنیم، و ورقه های امتحانی را روسفید. هنوز به تماشای سیلاب ها مشغولم. شب ها روی یخ های کودکیم سرسره، بازی می کنم. هر چهـارشنبه آتشی در دل روشـن، و در طول هـفـتـه خاکسترهایش را به موهـایم می بخشـم. وقتی تب کنم، آبکندها و سدبندهای کودکیـم، به دادم می رسنـد. تا سیر، شنا کنم و دست و پائی بزنم. آوای خروس سحری را صدا می کنم، تا غم چهار دیوارم بشکند. بازگشت دره های پر از عطر پونه و کاکوتی میسر نیست. بهار را در ذهن خود آغاز می کنم. سعی در سکوت. تا بال زدن کبوترهایم را آشفته نسازم. گم کرده های زیادی زیر بالش دارم. باز هم باید بگردم. پس کوچه های ِ چشمه سارهای آشنا را. باید دوباره آنجائی را ببینم ،که نقشه ای تهاجمی برای یورش به جالیز، برای ربودن خربزه و هندوانه های کال از طریق آبکندها داشتیم. یکی از ما بهانه ی گرفتن کبریت، بوستانبان را دنبال می کرد. تا وارد چارداق و سایه بان خود شود و ما سینه خیز راه خود می گشودیم.

احمد شربیانی 26 فروردین 1388

یادمان

پرستوها

از در که گذشتم

سال نو به آشتی و شادی

یادبودی در آغوش نسیم

باد هر کجا خواست می وزد

چایی در سکوت

فرشته­های سپید برف

یاد ایام بخیر

لحظات زندگی

در گذشت عمو، حاج نجف زمانپور آذر شربیانی

گردن آویز یاسمن

بستر خیال

ستارگان در زمین

شربیان خیال خویش

ا.بامداد

راه پیمائی

احمد عبداللهی شربیانی

ساز دل

زندگی

اسب سیاه وحشی

درگذشت ایراندخت زاهدی

شربیان

مرام

هاجر

آشتی

فرودین

بهاران

نوروز 1389 خجسته

سلام و شاد باش بر دوستان یکدل

ای دل ای دل

جنون یک

داغ شقایق

عشق و اشک

کاروانسرا

زندگی

می سپارم دست باد

پروانه ها

ترانه ی زمین

چشمه ی ماه

رخ طبیعت

کشتی یی گمشده در ساحل، راه

پرتو عشق

دره ی دوی دا

مولودی

حیرت

رویای بعد از نیمروز

فرزند ایران

رحلت

عقد یک خاطره

خوشه چین

رنگین کمان

بهار

فراموشخانه

فرشتههای سپید برف